کشتارگاه آرمان ها

هر آرزویی که کشتم

قبری شد در گوشه ای از قلبم

آرزوهایم بسیار بود ،

گورستانی بی انتها ساختم دل پرشورم را

دلم می‌خواهد

از خودم بگریزم

دلم می‌خواهد بروم

دور شوم

آنقدر که دست خودم

به من نرسد.

چه‌کسی می‌تواند

من آسی شده را ، از دست خویش نجات دهد؟

ای اندوه‌پرست

آدم از دست خود به کجا باید شکایت کرد؟