تمام زندگی من در رویا گذشته...هر آنچه در واقعیت نمیتوانستم بدست بیاورم در رویا آن را داشتم،چه واقعیت تلخی و چه رویای زیبایی.چقدر حال آدم در رویا خوب است چه زیباست رسیدن ب خواسته هایت ...چه زیباست سفر کنی به هر کجا که بخواهی ...اما وقتی چشم باز میکنی و دوباره با واقعیت زندگی مواجه میشوی چه حال بدی است...تکرار این مواجه شدن آدمی را خسته میکند حتی از آن رویای شیرین...ازین ک نتوانی آن حس خوب را لمس کنی ازینکه هر چه داری در رویا و ذهن خوده توست یک دنیای تنهای تنهای تنها که هیچکس جز خودت آنجا نیست و نمیتوانی این حس شیرین را با دیگران شریک شوی آنجاست که دیگر نمیخواهی رویا ببافی قلبت از هر چیزی خالی میشود دیگر حتی رویا هم تسکینی برای دردهایت نیست..روحت در خلاء فرو میرود و احساس گم شدن در دل تاریکی داری ...انگار همه تو را میبینند ولی تو دیگر هیچ چیز و هیچ کس را نمیتوانی ببینی...با اینهمه رنج و تلخی و حسرت و نداشتن چه باید کرد...
