اعتراض باید به گونه ای رخ دهد که شامل تمام افراد جامعه باشد. پدرها و مادرها و حتی فرزندان کوچک هم در آن نقش داشته باشند. نه اینکه مادر از ترس جون فرزندش با التماس و قسم و آیه اجازه ی بیرون رفتن ندهد. یا اکثر افراد به دلیل حقوق سر ماهشان هر روز ساعت هفت کارت بزنند و....
اعتراض باید طوری طراحی شود که همه بدون نگرانی (اول خواستم بگویم ترس اما دیگر ترس ها هم معنای خودشان را از دست دادند) در آن شرکت کنند. نگران مال و جان و آبرو نباشند، تا همه دست در دست هم دهند.
بنظرم بهترین سیلی سکوت است.
اگر همه ی شهروندان از کارمند، کاسب، پیک موتوری، محصل و... در خانه بمانند و هیچ کس حتی برای خرید نان بیرون نرود حداقل تا یک ماه شاید فرجی شد! به شرط همبستگی و اتحاد.
همسایه به همسایه برای معیشت این دوران به یکدیگر کمک کنند.
تصور کنید یک ماه هیچ کس تاکید میکنم هیچ کس از منزل خارج نشود. چه اتفاقی میافتد؟!
ضررهایی خواهیم داد اما قطعا بیشتر از الان نخواهد بود.
دست یاری به هم بدهیم تا این دوران بگذرد.
با جنجال و هوچی بازی اعتراض به جایی نخواهد رسید که چه بسا سو برداشتهایی خواهد شد و قطعا سو استفاده های سیاسی و... .
باید متمدن و در شان ایران و ایرانی اعتراض کرد.
با کلاس و سر سنگین.
باید و باید وقتی میخواهیم اعتراض کنیم امنیتمان را هم در نظر بگیریم. هر عملی که از ما سر می زند عواقبی دارد. تا جای ممکن نباید شهید بدهیم نباید تن لرزه به جان کودکانمان بندازیم. راهی باید در نظر گرفت که کمترین آسیب اما بیشترین نتیجه را به همراه داشته باشد.
می دانم سخت است ولی سخت تر از آینده ای نا معلوم نیست.
.......
بنظرم بهترین
