غنچه ای که پژمرد

این روزا حال خوبی ندارم. ولی کسی نمیدونه یعنی نخواستم که بدونه. به خاطر همین همون بمب انرژی و خنده رویی هستم که قبلا بودم.

یجوراییه انگار تا میخوام یکم ناراحتی کنم همه متوجه میشن همه میگن یچیزی کمه.

ولی واقعا حالم بده هم به خاطر اتفاقات اخیر و هم به خاطر ورشکستی که تو این سن یعنی 25 سالگی دارم تجربش میکنم.

منم و ماهیانه اقساطی که کل حقوق هر ماهم رو مال خودش میکنه، و عملا کسی هستم که کلی باید تو هزینه هام صرفه جویی کنم که مبادا قسطی عقب بمونه که مبادا ضامن هام متوجه این قضیه بشن. نقطه صفر مطلقم.

دفعه پیش که حتی یک چهارم این پول رو از دادم و چند ماه طول کشید جبرانش کنم بابام خیلی اذیت شد. میگفت این هزینه وقت و تلاش جوونیته و باید مواظب باشی ما نمیتونیم تورو ساپورت کنیم باید حواست به خودت باشه پسرم.

و حالا من همه شو از دست دادم. نمیخوام متوجه بشن چون میدونم عواقب سنگینی داره و جو خونه قراره خیلی سنگین بشه.

یه دروغ پیدا کردم و گفتم که با ذهنیتم و رفتارام تا الان خیلی همخونی داره و کسی شک نکرده حداقل تو هفته های اخیر و شاید قرار نیست کسی تا اخر عمرم این موضوع رو بفهمه.

به خاطر همین حداقل جلوی فشار روانی توی خونه رو گرفتم.

من موندم و کلی حسرت و کلی کارایی که دوباره برای انجام دادنشون و داشتنشون عقب انداختم. از اجاره کردن یه خونه بهتر برای خانواده تا خرید ماشین حتی داشتن یه رابطه و سفر.

اون پول میتونست بعد از تموم شدن این وضعیت مملکت این هارو بهم بده ولی حالا نمیدونم تا کی باید منتظر بمونم.

این ورشکستگی یجورایی هر ساعت باعث میشه عقده ها و حسرت هام مثل یک نوار فیلم قدیمی از جلو چشام رد بشه ازون طرف منو سفت چسبونده به یادگیری زبان و تقویت اسکیل های برنامه نویسیم تا حداقل با امید درست شدن شرایط و پیدا کردن یک کار ریموت خارج از کشور بتونم خودمو نجات بدم.

هم بریدم هم کلی امید دارم.

چند وقت پیش فال حافظ گرفتم. میگفت یروزی این در به دری تموم میشه و همه تورو تحسین میکنن البته حافظ اینقدر راحت حرف نمیزنه ولی خب.

من فقط دست نمیکشم و به تلاشم ادامه میدم هم برای ایران هم برای خانوادم و هم برای خودم.

بمونه اینجا حداقل حرفمو یجا زده باشم.

غم باد کردم.