آرش قنبری در تاریخ ۸ مهر سال ۱۳۹۱ در شهر سمیرم به دنیا آمد. او در خانواده ای چهار نفره و در همسایگی مادربزرگ و پدربزرگ خود زندگی میکند. او هر شش سال تحصیلی دوره ی ابتدایی اش را در مدرسه ی ۲۲ بهمن گذراند و در حال حاضر در مدرسه ی امام خمینی مشغول تحصیل است.
او در شش سالگی به فوتبال علاقه مند شد اما او را ادامه نداد تا زمانی که هشت ساله شد و به طور جدی به کلاس فوتبال رفت و به حدی موفق بود که تا نزدیکی پیوستن به تیم دنا جوان شهرش که از بهترین تیم های شهرش بود رفت اما به دلایل غیر فوتبالی نتوانست به آن تیم برسد. اما او نا امید نشد و در ۹ سالگی به اسرار دوستش کمیل نادری دروازه بانی را شروع کرد و به آن علاقه مند شد و در او هم پیشرفت قابل توجهی کرد و دوباره تا نزدیکی پیوستن به تیم دنا جوان بود و این بار هم نتوانست. تسلیم نشد و در ۱۰ سالگی درخشید و باعث قهرمانی بدون باخت تیمش شد که همراه با سیو پنالتی ششمی ها و بردن ششمی ها و پنجمی ها همراه شد. او دوباره سر زبان ها افتاد و حتی تا آستانه حضور در تیم منتخب مدارس شهر سمیرم برای مسابقه با اصفهان هم رفت اما سن کمش مانع شد. او باز هم تسلیم نشد و در ۱۱ سالگی اولین مسابقه برای تیم کل مدرسه اش را انجام داد و با وجود سیو های خوب و پاس گلی که داشت صحبت از افت او میشد. تیم کلاسشان دوباره قهرمان مدرسه شد اما این بار بدون گل خورده! او زیبا ترین سیو مسابقات را هم انجام داد ولی دلایل نا عادلانه ای به تیم کل مدرسه دعوت نشد. بعد از یک هفته تیم مدرسه قهرمان شهرستان شد ولی کسی از عملکرد گلر آن تیم رازی نبود و به سراغ آرش رفتند. آرش که تازه عمل جراحی لوزه را پشت سر گذاشته بود قبول نکرد و باز هم تسلیم نشد. او در ۱۲ سالگی در مدرسه به یک افسانه تبدیل شد به او لقب آرش کاسیاس را داده بودند او زیبا ترین سیو سال سمیرم در مسابقات بین مدارس انجام داد و سال آخر حضورش در مدرسه ۲۲ بهمن خودش را اسطوره ای ابدی کرد ولی این بار در مسابقات بین کلاسی در بازی عجیب اولین باخت خودش را تجربه کرد. او باز هم تسلیم نشد ولی در ابعاد کوچک تر دوباره شروع کرد؛ با تیم رعد بنفش قهرمان مسابقات منطقه ی سمیرم-وردشت شد و بهترین دروازه بان هم شد. او در مدرسه ی امام خمینی هم با تیمش شگفتی سازی کرد و سوم شد و چهارمین دروازه بان برتر مسابقات هم شد.
او نماد مقاومت و تسلیم نشدن است و ایمان دارد که : هر جا تو را نخواستند از آنجا برو حتی اگر بهشت باشد...
