این موضوع رو وقتی نوشتم که از دوستام بخاطر بی توجهی ناراحت بودم و در نهایت متوجه شدیم هممون دچار سو تفاهم شده بودیم و در واقع دلخوریم رو نگهداشته بودم و حرفی نزده بودم و توقع داشتم اونا پاپیش بذارن چون من از نظرم به اندازه کافی توجه دادم و ازاش چیزی نگرفتم تا اینکه بالاخره سر صحبت باز شد و من ناخواسته گفتم و روز بعدش هم با هم رفتیم بیرون و جالب بود.
اما الان موضوع های دیگه ای پیش اومده و جور دیگه ای گول خوردم.
اسم دوره ای که رفتم رو نمیگم ولی به درد من نخورد و از ترس اینکه مبلغ بیشتری نگیرن دو روزی هست که با اعصاب خورد رفتم و دیگه نمیتونستم تحمل کنم آخر هفته هام گرفته بشه و به بقیه کارام نرسم و احتمالا هم یه امتحان رو درست نخوندم.
خداروشکر که قبول کردن دیگه نرم و تا حدی پولم رو پس بدن.
دارم از خودم یه وقت هایی میترسم که چقدر بعضی اوقات میتونم سنگدل باشم و قابلیت یه بلایی سر کسی آوردن رو داشته باشم.
با اینکه خیلی دلم برای دوستام تنگ شده بود ولی عمدا جایی هم میدیدمشون راهمو کج میکردم.
یا دیروز که از تک تک کاراشون(مهم نیست کی) اعصابم خورد میشد و چیزی نمیگفتم و فقط به زهرا غر میزدم و اونم میگفت خیلی سگ شدی ولی کاری به کار کسی نداری خودت اذیتی.
فقط خودم اذیت میشم و معمولا به کسی کاری ندارم.
از جمله گول هایی که خوردم نشست های انتقال تجربه یا موضوع های مدیریتی بود که ذره ای احساس مفید بودن احساس نکردم و فعلا دور هر چی دوره و کارگاه و نشست و هر چیزی رو خط کشیدم.
البته بعضی اوقات بعضی هاش خوب بودن.
مثلا از سخنان آقای دستماچیان در پیش رویداد صدف اینش قشنگ بود که میگفت شما در نهایت همون کسی میشین که دوست دارین بشین و تصورش رو دارین.
درسته ممکنه غلط باشه ولی من دوست دارم باور کنم و شبیه تصورم بودن خیلی خوبه چون هنوز اونجوری که میخوام نیستم.یکوچولو دیگه کار داره.
خب ببینم دیگه چی تو چنته ی سیو هام دارم بیام تکمیل کنم.
