عشق

عشق، راه پر خون دارد.
عشق جاده ای دوطرفه است که در امتداش دست اندازهای فراوان، انسان عاشق را  با سختیهای گوناگونی مواجه می کند تا او را کاملا بیازماید و رنجها را به او بنوشاند تا تلخی های داروی عشق را به جان بخرد و آنگاه که عطش مهر و محبت معشوق را در بند بند اعضای بدنش لمس کرد، به امید وصل هر تلخی برایش نوشدارویی شیرین خواهد بود که با کمال ذوق و شوق آنرا به کام خواهد چشید و آنگاه که طعم تلخی سختی را به شیرینی وصل عوض کرد، جان تازه ای می گیرد و بال می گشاید و چون کبوتری عاشق در آسمان عشق به پرواز در می آید و از شدت شادمانی سر از پا نمی شناسد، زیرا چون روح در بدن گشته و فاصله ای بین عاشق و معشوق نمانده تا غم دوری آنها را برنجاند، بلکه هر دو با طلوع خورشید عشق بیدارند و از غروبش بیمار.
پس راز عشق و عاشقی واقعی را باید مشق نوشت تا برای روزگار ماندگار گردد و با ارزش. و  مولوی شیرین سخن چه زیبا فرموده است:
عشق هایی کز پی رنگی بود
عشق نبود عاقبت ننگی بود
پس عشق از برای زندگان است و بس. چون که مردگان خبری از عشق ندارند، در نتیجه عشق برای آنان بی معنی است، عشق سمبل پویایی و تلاش و هیجان است که در وجود هر کسی رخنه کند او را بیدار و سرزنده نگه می دارد.
زانک عشق مردگان پاینده نیست
زانک مرده سوی ما آینده نیست
عشق زنده در روان و در بصر
هر دمی باشد ز غنچه تازه‌تر
عشق آن زنده گزین کو باقی است
کز شراب جان‌فزایت ساقی است
عشق آن بگزین که جمله انبیا
یافتند از عشق او کار و کیا
تو مگو ما را بدان شه بار نیست
با کریمان کارها دشوار نیست
✍: فرشاد جبروتی
۱۴۰۴/۰۸/۰۶