محو و پیدا.

چشمانم را ریز میکنم. دست خودم نیست، سرم جلو میاید و شبیه لاکپشت میشوم، چشمانم میگردند و می رقصند به دنبال من. به دنبال خودم می گردم، به دنبال من امروز و دور تر از فردا، ای من، کجایی؟ سرم را روی نقاشی دریا می چرخانم و به دنبال خودم می گردم. دست هایم می لرزند-پلک هایم میپرند-و قدم های سریع و لطیفی روی ماسه ها بر میدارم.

کجایی من؟

به دنبال چه باید بگردم؟ پسرک شش ساله؟ دخترک نه ساله؟ غم انگیز است که ندانی کیستی. من که بودم و که هستم و که خواهم شد و بعد؟ من به دنبال که باید بگردم؟ چه کسی به جای من مرا روی تصویر آب دریا می کشد؟

سرم بالا میاید و ناگهانی، وارد دنیای اطراف خودم میشوم. هزاران گمشده، با دست های لرزان، پاهای برهنه، آرام و رنجان. بی حال و بی جان. زمزمه های ناگهانی.

کجایی من؟

کجایی من؟

چقدر زیادند این گمشده های رنجان. چقدر آدم به جز من هر روز به دنبال انعکاسی از خودشان در آب دریا هستند، چه فریاد هایی، چه رنج های ناپیدایی.

چقدر محو و چقدر پیدا.

ببخشید که کوتاه بود، چون فقط میخواستم بنویسم. ویرگول هم عکسارو بارگذاری نمیکنه، و گرنه با عکس میتونستم بهتر منظورمو برسونم، دیگه ببخشید دیگه.