نگرانم

نگرانی‌هایم زیاد است

از بی‌برنامه‌ریزی‌هایی که اسیرش هستم از کارهایی که جلو نمی‌روند .

از خصایل زشتی که گاهی از درونم سردرمی‌آورند و مرا می‌ترسانند.

از جلسات روانکاوی و ریخته شدن روانم روی کاغذ زنی غریبه در کسوت یک روانکاو.

از کتاب‌هایی که زیادند و من نمی‌دانم بر جلد کدامیک سوار شوم و کدامینشان مرا به خانه امن می‌رساند.

از اخبار و حس یک جنگ تازه و ویرانی سرزمین مادری‌ام و بی خانمان شدن همه.

از کودکی تمام نشدنی پسر اتیسم عزیزم و عروسک خرگوش کوچکی که گوشه اتاق است .

از نوجوانی به خواب رفته در شوهرم که رهایش نمی‌کند.

از گیجی پسر ده‌ساله‌ام و نفرتش از درس و مدرسه و عشقش به توپ و بازی.

از خودم که مصداق شعر "ای که پنجاه رفتی و در خوابی مگر این ۵ روز را دریابی." شدم.

[البته ۵۰ ساله نیستم اما چه فرقی دارد.]

از بابت شما نویسندگان و دوستان عزیز نگرانم که در دنیا جز تنهاترین‌ها هستید و درد دانستن از پا انداخته‌تان کرده.

و نگرانم از بابت جهانی که چون ذرات شسته‌شده در سیل در آن روانیم و مجالی به ما برای تغیر مسیر نمی‌دهد.