خودتو دوست داری؟
این از اون سوالاس که ازهرکی بپرسی درجابهت میگه حالت خوبه؟چی زدی؟
آخه این چه سوالیه؟,مگه آدم از خودش میپرسه دوستم داری؟
اگه بگم آره میگی طرف خود شیفته س
اگه بگم نه میگی یارو روانیه مراقبش باشم یه وقت خودشو نکُشه
ولی بنظر من عمق ماجرا خیلی بیش ازاین حرفاس
وقتی میگی: آدم که لازم نیس خودشو دوست داشته باشه و از خودش بپرسه دوستم داری
بلکه آدم کسی است که از بقیه میپرسد آیا دوستم داری؟ضمن عذرخواهی که جمله ی آخر زیادی ادبی شد باید بگم دقیقااا فاجعه از همینجا آغاز میشه
وقتی که دنبال تایید بقیه هستیم
حرفی نمیزنیم مبادا دیگران ناراحت بشن
بله ی بیمورد میگیم که روی طرف مقابل رو زمین نزده باشیم
آن زمان که از۲۴ساعت شبانه روز حتی درحد۲۴ثانیه برای خودمون وقت نمیزاریم وباخودمون خلوت نمیکنیم.وقتی که محبت زیاد ازحد به بچه هامون میکنیم تامثلا نقش پدر یا مادر خوب روبازی کنیم و بعد همین فرزند میگه چراکردی؟,میتونستی نکنی
و تو وقتی این حرف رومیشنوی انگار یکی خنجر به قلبت فروکردن وهی داره میچرخونه ومیچرخونه
اون موقع است که یاد خودِ زخم خورده ت میوفتی ویکی کجای کارم اشتباه بود؟,اصلا من کجای این زندگی ایستاده ام؟
جوابش اینه:آن زمان که خودت را فراموش کردی قربانی بقیه کردی قدم در مسیر تایید دیگران گذاشتی وهرچه دراین مسیر بیشتر دویدی از خودت دورترشدی اون موقع دیگه تو با خودت نبودی شدی یه بیگانه با خودت
ولی نگران نباش هنوزم راه آشتی با خودت بازه😊
بعنوان اولین قدم:همین امشب چند لحظه خودت رو محکم درآغوش بگیر و به خودت بگو:تورا با تمام نقص ها ضعف ها واشتباهاتت دوست دارم🫂💝
گور پدر نگاه هاج وواج بقیه
توکه قرار نیس تایید بقیه رو بگیری
یادت نره:خودت برای خودت بس👍
ارادت🌱
پی نوشت:این داستان یه فی البداهه وبدون ادیت نوشته شده:-)
