روز آشنائی

در دل غمی مداوم از روز آشنائی

در جان دوصد فغان از هنگامه جدائی

نه می‌شود میسر تا سوی تو بیایم 

نه بر دلت بیافتد در نزد من بیائی

هنگام لاله و گل اندر چمن نپویم 

بی روی تو بهاران کی داردم صفائی

گر بلبلی ز عشق بر روی گل بخواند 

گوشم نشسته بر در ناید مرا صدائی

شام سیاه ما را روشن کند رخ تو 

بی شمع چهره تو دورم ز روشنائی

ای ارجمند گر از عشقش نشد نصیبت 

باید به درگه او چندی کنی گدائی