کبودی های سکوتـــِ من؛ پارت دو

و اینک...

در کبودی های سکوتـــِ زخم‌هایم،

شاخه‌های تازه بر این آشیانه روییده‌ان

هر شاخه، سازی ست

که نوایِ مرگِ هزارباره‌ام را می‌نوازد!

✧

دلم خونین‌ است ،

اما لبخند می‌زنم—

چون می‌دانم:

*این خون، رنگِ پایانیِ نقاشی‌های تو نیست!*

✧

تو...

سازنده‌ی سازِ سکوتِ منی،

اما ندانسته‌ای:

من با هر زخم،

*نت‌های تازه‌ای برای رقصِ سکوتم می‌آفرینم!*

رقصی که نه نگاهت تاب دیدنش را دارد،

نه جهانِ بیشعورت تحملِ شنیدنش...

✧

آشیانه‌ام اکنون،

از شاخه‌های زخم،

*برگِ برنده ای برای تجربه های آینده ام برگزیده است ~

و من— برای این برگ برنده سکوت میکنم ؛

✧

پس بگذار

در ظاهر محو شوم،

اما در عمق:

*تماشاچیِ رقصِ خویش باشم!*

رقصی بر بامِ آشیانه‌ی زخم‌ها—

جایی که کبودی‌های سکوت،

پرواز را به من آموختند... 🕊️

پروازی به اوجِ بی نهایت ها 💫

*"رقص من، اعتراضِ پایانی نیست...

آغازی ست بر سکوتی که تو را خواهد بلعید!"*

~*از شما عذر میخواهم ؛

محو نمی‌شوید ، رنگ نمی بازید ؛ بلکه در عمق کبوتر میشوید 🌒✨