«هیهات مِنَّ الذِّلَّه»

بنام خدا

نوشتن از امام حسین (ع)، کار هر قلمی نیست. پس قلم از آگاهی مینویسم.

امام حسین (ع) در شب عاشورا به یارانش فرمود: بروید، همه آزادید. این بالاترین درجه‌ی آزادی‌بخشی است. او نخواست کسی به زور کنارش بماند. جنگ او جنگ (نه) گفتن به ذلت بود، حتی اگر ذلت، امنیت و آب بود.

در روایت است که امام حسین (ع) در روز عاشورا خطاب به دشمنان فرمود: آیا کسی هست که از خدا بترسد و به فریاد ما برسد؟ عجیب است که در میان لشکری از انسان، هیچ کس جواب نداد. این غربت، فقط غربت مکانی نیست؛ غربت معناست.

چرا بعد از ۱۴۰۰ سال، هنوز نام او بر لب‌ها جاریست؟ چون او به ما آموخت که حقیقت، با آمار سنجیده نمی‌شود. گاهی یک تن تنها، یک جهان را تکان می‌دهد. او نماد امید ناامیدان شد.

نقش زینب (س) در کوفه و شام، پیام عاشورا را به تاریخ سپرد. او ثابت کرد که پایان غمناکِ یک نبرد، می‌تواند آغاز یک بیداری باشد. بدون زینب، کربلا یک طلوع فراموش‌شده بود.

امام حسین (ع) برای یک روز یا یک سرزمین نمرد. او برای همیشه و برای تمامیت انسانیت، فریاد زد که هیهات مِنَّا الذِّلَّه؛ دور است از ما هرگونه خواری.

إِنْ لَمْ یَکُنْ لَکُمْ دِین، فَکُونُوا احْراراً فی دُنْیاکُمْ

(اگر دین ندارید، در دنیای خود آزاده باشید.)