یتیمی: آتشی که خاموش نمی‌شود

امان از درد یتیمی که جان سوزاست ‌؛

چونان کوره‌ای گداخته، جان را می‌سوزاند.

دردی ناعلاج که هرگز درمانی ندارد،

حتی بزرگان وطبیبان از مداوایش عاجزند.

هیچ آغوشی نیست که توان آرام کردنت را داشته باشد،

شاید آغوشی، نوازش‌دستی، برای لحظاتی تسکینت دهد،

این آرامش هرگز همیشگی نیست.