نمک نشناسی؛زخمی بر جان انسان

گاهی نه سختی روزگار، که بی‌مهری آدم‌هاست که روح را می‌فرساید. تلخی نمک‌نشناسی، یادمان می‌آورد که همه‌ی زخم‌ها بر تن نیستند؛ بعضی زخم‌ها بر دل می‌نشینند و تا همیشه ردّشان باقی می‌ماند. در دنیایی که قدرشناسی روزبه‌روز کمیاب‌تر می‌شود، شاید نوشتن درباره‌ی آن، یادآوری کوچکی باشد برای خودمان و دیگران.

نمک‌نشناسی، تلخ‌تر از هر زهر است. زخمی‌ست که نه بر جسم، که بر روح انسان می‌نشیند. انسان می‌تواند رنج فقر و سختی روزگار را تاب بیاورد، اما سنگینی فراموش شدنِ نیکی‌هایش را هرگز.

قدرشناسی زیور آدمی‌ست؛ چراغی‌ست که راه دوستی و انسانیت را روشن نگه می‌دارد. و آن‌که این چراغ را خاموش کند، هرچند در ظاهر میان مردم راه برود، در حقیقت در تاریکیِ خویش سرگردان است.