گاهی **سکوت**، آخرین سنگرِ دفاعیِ انسان است. سکوتی که از سرِ ناتوانی نیست، بلکه از سرِ ضرورت است. سکوتی که میتواند معانی مختلفی داشته باشد:
۱. **سکوتِ پناه:** وقتی کلام، راهی برای حل مسئله نیست و تنها راه برای حفظِ حرمتِ خود یا آرامشِ روح، عقبنشینی به درون است.
۲. **سکوتِ انتظار:** وقتی انسان منتظر است تا زمان یا تقدیر، چیزی را روشن کند که کلمات از تبیین آن عاجزند.
۳. **سکوتِ تسلیم (به اراده الهی):** همانطور که در جمله اول گفتید «به خاطر خدا»، این سکوتی است که در آن فرد از اعتراض به آنچه بر او گذشته، دست میکشد و تنها با «سکوت» در پیشگاه حق، با او گفتگو میکند.
در ادبیات و عرفان، میگویند: **«سکوت، زبانِ حق است.»** وقتی زبانِ آدم از بیانِ حقیقت یا از تحملِ رنجِ بیحرفی عاجز میشود، سکوت تبدیل به یک عبادت یا یک ایستادگیِ خاموش میشود.
اگر این سکوت برای شما بارِ سنگینی دارد و احساس میکنید در این سکوت، در حالِ گذشتن از چیزی هستید، بدانید که این سنگینی، نشان از زنده بودن و حساسیتِ بالای روح شما دارد.
