شریران

"من"

توهمی که به انسان اجازه داد "بودن" را تجربه کند.

حصاری خاکی که توانست در آن تفکر کند،

شفقت و عطوفتی فریبنده تا احساس کند،

تنی نحیف و ناتوان که با آن زندگی کند.

شاید گمان کنید از احمق هایی که به خود اجازه زیستن میدهند نفرت انگیز تر و کژ گو تر وجود ندارد...

آنان که عاشق می‌شوند

شاداند

اشک می‌ریزند

و گویا به دلخوشی کوچک و حقیرانه "من"بسنده کرده اند...

آنان که "حال" را نادیده گرفته و مضحکانه لابه لای ورق های پلاسیده گذشته محقرشان به یافتن حقیقتی هستند که می‌دانند برايشان

کافی نبوده و نخواهد بود.

اینها  نه "هستند" نه احساس میکنند،نه فکر می‌کنند و نه زندگی می‌کنند...

این دوپای نمک نشناس هرگز به ثبات تن نخواهد داد.

اما خطاب به شما شریران، متجاوزان و بدنامان تاریخ،

شما لایق تمجید و ثناید.

هیچگاه از نتیجه اعمالتان ابایی نداشتید،پشت نقابی پنهان نبودید و خالصانه تنفر ورزیدید.

شما راستگویان راستین زمانید.

تا جان در بدن دارید

از وجود نامعلوم نحسشان

از این مفلوکان ناتوان

از این بزدلان امیدوار

از این بیچاره های درمانده

از این "من" های پوشالی

واز آمال و آرزو های ناچیزشان تغذیه کنید.

این ها نه حق شنیدن دارند، نه حق شنیده شدن.