شاید هایی در پس ذهنم وجود دارد که مانند چاقویی کند سرم را چنگ می زند.دلتنگ جهانی دیگر هستم که تمام شیرینی ها در آنجا اتفاق می افتاد.
شاید در جهانی دیگر دوباره در آغوشت بگیرم و بوسه ای بر قلب مهربانت بزنم.شاید در جهانی دیگر باز گرمای دستانت در مه تنها پناه من باشد.شاید در جهانی دیگر قلبت را در دستانم بگیرم و تا پایان زندگی ام آن را ول نکنم.
دلتنگ تمام این{شاید در جهان دیگر}ها هستم که همیشه شیرین هستند و جلوه گری می کنند.
کسی برای معشوقش می گوید و کسی برای پناه زندگی اش.کسی برای کودک درونش می گوید و کسی برای خانواده اش.
اما وجه مشترک تمام این ها این است که از اعماق دلتنگی وجود گفته می شوند.و تنها کسی که درک می کنند وجه مشترک تمام این ها چیست کسی است که آن ها را می نویسد.
شاید خواننده و یا شنونده با زره زره ی وجود برای این متون اشک بریزند اما کسی که با زره زره ی وجود این هارا درک کرده نویسنده است.
کسی که به یاد همه ی مردم سفری در قلب آن هارا می گذراند و می نویسد:
{به امید رویایی شیرین تر}
و تنها و
