آرامش‌نیّت‌ها

می‌خواستم برای نیمه‌شعبان یک متن بنویسم...
قبلش،‌مثل همیشه،‌ایده‌اش‌را‌با‌چند‌نفر‌از دوستانم‌در‌میان‌گذاشتم.
یکی‌شان گفت:
«چون کار برای امام‌زمان است،
حتماً ما را هم شریک کن…
کار برای مولاست…»
این‌جمله‌ی‌ساده‌بد‌جوربه‌دلم‌نشست.
به فکر فرو رفتم…
با خودم‌گفتم:
وقتی کار برای امام‌زمان است…
چگونه است که شوق‌مان جلوتر از
اجبار و تکلیف حرکت می‌کند؟
کارهایی که انجام می‌شوند، باشکوه و زیباست، اما
سوالم‌این‌است:
در تنهاییِ ما، چگونه‌منتظریم؟
نه این‌که نخواهم کسی را شریک کنم.
نه این‌که کار جمعی زیباتر نباشد…
اما‌سؤال‌دارم…
اصلاً‌کار‌برای‌مولا‌یعنی‌چه؟
ما عادت کرده‌ایم
کار برای امام زمان را
بزرگ‌و‌رسمی‌و‌پُرسروصدا تصور‌کنیم؛
چیزی که شکل مشخصی دارد،
تعریف از پیش‌تعیین‌شده دارد.
اما اگر قرار است او بیاید
برای زنده‌تر‌شدن‌معناها…
برای جان‌دادن به نیت‌های‌ساده‌و‌صادق…
آن‌وقت سهم من‌و‌تو
شاید خیلی نزدیک‌تر از تصور ما باشد.
شاید کار برای امام‌زمان،
بیشتر از آن‌که به شلوغی‌ها توجه کنیم،
این باشد که خودمان
در همان زندگی‌روزمره،
با دقت‌و‌صداقت بیشتری قدم‌برداریم.
شاید او
بیشتر از شلوغیِ‌کارها،
به آرامش نیت‌ها نگاه می‌کند.
شاید او
بیشتر از شریک شدن در کارها،
به دنبال شریک شدن در نیت‌هاست.
نیمه‌شعبان،
نه یادآورِیک‌اجبار،
که‌یادآورِ‌یک‌شوق‌است؛
شوقِ هم‌مسیر شدن.

و‌شاید‌زیباترین‌شکلِ‌کار‌برای‌او
همین‌باشد:
این‌که‌اگر‌آمد…
دل‌مان‌از‌قبل،
هوای‌آمدنش‌را‌داشته‌باشد
و‌آمدنش‌غریبه‌نباشد…
نیمه‌شعبان مبارک✨

🔍#عقیدتی
🔍#نوشتار
🔍#انجمن_اسلامی

📎 @anjoman_eslami_shahed