پارادوکس یعنی برداشت هایی از یک موضوع که با فرض آن موضوع متضاد و نقیض باشد به گونه ای که نتوان در مورد درست یا اشتباه بودن آن موضوع سخن گفت:
حالا بیاید یه نمونه از پارادوکس گفتاری_مفهومی را باهم برسی کنیم:
شخصی پیش یک راوی داستان میرود و از او در مورد صحت داستان هایش سوال میپرسد که آیا این داستان ها حقیقت دارد؟!
راوی در جواب به او فقط ۲ جمله میگویید و آن این است:
<< جمله هایی که همیشه دارند دروغ هستند، و من همیشه راست میگوییم>>
سخن آخر راوی یک نمونه از پارادوکس مفهومی است.
در جمله اول راوی می گویید: << حرفی که همیشه دارد دروغ است>>
حالت اول: این است که جمله یک جمله صحيح است، اما اگر این جمله درست و صحیح باشد، چون در خود جمله واژه <<همیشه>> بکار رفته است، در عین درست بودن باید دروغ نیز باشد، چون به نتیجه ای ضد و نقیض رسیدیم پس جمله نمیتواند درست باشد!
حالت دوم: این است که جمله اول دروغ باشد: اگر جمله اول دروغ باشد به این معنا است که : سخن هایی که واژه همیشه در آنها بکار رفته میتوانند درست باشند و میتوانند دروغ باشند پس نتیجهای منتطقی حاصل شد
اما این پایان ماجرا نیست...
در گزاره دوم راوی میگویید من همیشه دروغ میگوییم خود این جمله نیز پارادوکس دارد اگر راوی همیشه دروِغ میگوید: پس جمله من همیشه دروغ میگویم یک جمله حقیقت است پس راوی در این مورد راست گفته ( نمیتونه بگه که همیشه دروغ میگه)
اما اگر این جمله دروغ باشد: چون در این جمله واژه همیشه بکار رفته و دوباره دروغ از آب در آمده جمله اول که میگفت حرفی که همیشه دارد دروغ است باید راست باشد...
که گفتیم ان جمله نیز نمیتواند راست باشد!
در کل ما نمیتونیم در مورد درست یا غلط بودن حرف راوی نظر دهیم مگر اینکه برداشت متفاوتی از بازه زمانی و قید های جملات داشته باشیم
سخن
