ایثار و فداکاری اصحاب کرام

(روایتی واقعی از سپاه تبوک)

سال نهم هجری بود، و مدینه زیر آفتاب گرم و سوزان صحرا میسوخت.

خبر رسید که امپراتوری روم یکی از قدرتمند ترین ارتشهای روزگار در صدد حمله به سرحدات اسلامی است.

پیامبر اکرم ﷺ تصمیم گرفتند سپاهی تجهیز کنند و مسلمانان را برای دفاع از دین و سرزمین فراخواندند.

این سپاه باید به سوی تبوک در شمال مدینه حرکت میکرد مسیری طولانی، طاقت فرسا، و پر از سختی.

شرایط واقعا دشوار بود، خشکسالی و کم آبی، گرمای طاقت فرسا، فقر و کمبود منابع

در چنین اوضاعی، پیامبر ﷺ از مردم خواستند هرچه دارند برای تجهیز سپاه در راه خداوند ﷻ بیاورند.

همه آماده مشارکت شدند. عدهای غذا آوردند، برخی دارایی هایشان را، و برخی حتی اعلام کردند که آماده اند جان خود را نیز در این مسیر فدا کنند.

در میان جمع، عمر بن خطاب ؓ آمد و با خوشحالی نصف دارایی اش را تقدیم کرد. او در دل فکر کرد:

امروز شاید بتوانم از ابوبکر سبقت بگیرم.

پس از او، مردی آرام وارد شد…

کسی که نامش با صفا و توکل عجین بود ابوبکر صدیق ؓ

او کیسه ای آورد و تمام دارایی‌ اش که میگویند حدود ۴۰۰۰ درهم ارزش داشت را مقابل پیامبر ﷺ گذاشت.

پیامبر ﷺ با محبت از او پرسیدند:

ای ابوبکر! برای خانواده ات چه گذاشتی؟

ابوبکر ؓ با قلبی مطمئن و آرام پاسخ داد: الله ﷻ و رسولش را برایشان گذاشتم.

این پاسخ کوتاه، اما پر از اعتماد بود؛

اعتماد کامل به خداوند ﷻ و یقین به اینکه خداوند ﷻ از آنچه برای رضای او داده ایم، بهتر مراقبت میکند.

عمر بن خطاب ؓ بعدها گفت: به خدا قسم، هرگز در هیچ کاری از ابوبکر سبقت نگرفتم.

این لحظه، یکی از درخشانترین درس های توکل و ایثار در تاریخ اسلام است.

درس داستان:

ارزش در اخلاص است، نه مقدار، ابوبکر صدیق ؓ همهٔ مالش را نداد؛

او اعتماد و دلش را برای خداوند ﷻ داد.

انفاق واقعی وقتی است که دل از دنیا جدا شود، نه اینکه فقط دست چیزی را بدهد، بلکه دل و امید و اطمینان را نیز تقدیم کند.

توکل به خداوند ﷻ ترس از کاهش ندارد، کسی که به خداوند ﷻ اعتماد داشته باشد، از کم شدن نمیترسد،

بلکه میداند خداوند ﷻ کفایت میکند.

پیام_داستان:

رمضان، ماه ایثار و بخشش است.

اما بخشش واقعی وقتی است که دل را هم از خود جدا کنیم، نه فقط مال را. هرچه اخلاص بیشتر باشد، ارزش عمل چند برابر میشود.

ابوبکر ؓ به ما آموخت که وقتی خداوند ﷻ و رسولش را برای خانواده میگذاری، خداوند ﷻ را کافی ترین پشتیبان خواهی یافت.

توکل، قلب را آرام میکند، اخلاص، عمل را نورانی میسازد. و بخشش واقعی، دل را سبک میکند.

ایمان روشنایی دلهاست، با نور آن به سوی حقیقت قدم بگذاریم