معیار تشخیص انسان بزرگ

شاید کمی عجیب باشد.

اما از بزرگی شنیده ام که برای شناخت انسان های بزرگ باید به بزرگی جامعه ای که فدایش میشوند نگاه کرد.

هرچه جامعه ای که شخص فدایش میشود بزرگتر باشد،آن شخص نیز برگتر است.

برای منِ مادر،اگر تنها فداییه جامعه ی کوچک خانواده شش نفره ام میشوم،به همین اندازه بزرگم.

و انسانی بزرگتر است که خود را بدون چشم داشت و خستگی و توقع،وقف رشد جامعه ای بزرگ میکند.رشد بر اساس فطرت انسانی و تمام ارزش هایی که انسان را از "منیت" جدا میکند.

این،درست مقابل تمام ارزشهاییست که تحت عنوان اومانیسم میشناسیم.

طبق نظر دین اسلام

انسان هرچقدر هم که بزرگ،باید فدای جامعه شود.

میدانم کمی عجیب است. و شاید زندگی را برای فرد کمی سخت کند علی الظاهر.

اما رشد شخصیتی همان فرد فدا شده هم در همین است.

جهان ،جای عجیبی ست...