میگن تا زمانی که یه آدم نمرده، نمیشه گفت خوشبخت بوده یا نه. من میگم تا زمانی که یه آدم نمرده نمیشه در مورد کارش قضاوت کرد. این در مورد هنرمندها خیلی صادقه. اما در مورد رهبران هم صادقه. و من این اشتباه رو در مورد خامنهای کردم که پیش از مرگش در مورد قابلیتهای فرماندهیاش نظر دادم و گفتم فرمانده قابلیه. اشتباه کردم.
واقعیت اینه که نبود. هیچی بارش نبود. خامنهای یه آدم بزدل بود که جرات نداشت مسئولیت کارهاش رو گردن بگیره و خودش رو از همه چیز جدا کرده بود و همه رو مسخره میکرد. شانسی که آورد اینه که یه سری فرمانده نظامی نسبتا خوب زیر دستش بودند و براش یه استراتژی دفاعی نسبتا کمهزینه تدوین کردند.
حتی جرات نداشت با حلقه مفسدان اطرافش مقابله کنه. البته اگه خودش مفسد نبوده باشه، جرات نداشته با مفسدان برخورد کنه. ممکنه خودش سردسته مفسدان بوده باشه.
در زمینه سیاست خارجی هم خودش گاو شیرده بود. برخورد چین با ایران نشون میده که قضیه چیه.
