فرار راه رسیدن است

هرچه می‌گذرد، بیشتر به این پی می‌برم که همیشه هم کسانی که فرار را برگزیدند، ترسو نبودند.

هرچه به لایه‌های زیرین خودم برمی‌گردم، بیشتر به سوی فرار سوق داده می‌شوم، و هرچه بیشتر به فرار فکر می‌کنم، با خیال راحت‌تری قرار را انتخاب می‌کنم!

در این تضادِ عقل‌ناپذیر گیر افتاده‌ام؛ نه راهِ پس دارم و نه راهِ... راهِ پیش دارم، اما همراه است با استرس، دوگانگی، نرسیدن، خستگی و پوچی.

به گمانم اصلا نباید از ترسو خطاب شدن واهمه‌ای داشته باشیم؛ ناگزیر فرار را انتخاب می‌کنیم، چرا که در نهایت به قرار خواهیم رسید.