حالا باز هم میخواهم یک کتاب و نویسنده برایتان معرفی کنم و آن کسی نیست جز پزشک معمولی و نویسنده نابغه فرانسوی لویی فردینان سلین که نوشته هایش تلخ تر از زهر است ولی خواننده را با خود همراه میکند او یک فرانسوی گوشت تلخ بود. گویا گوشت تلخ بودن بین فرانسوی ها مرضی رایج و مسری است که خیلی رُک و بی تعارف حرف میزنند وطرفشان را مات و مبهوت میکنند .اولین بار من با سلین در مقدمه کتابی از جلال آل احمد آشنا شدم که بسیار اورا ستوده بود و یک روز کتاب سفر به انتهای شبش را از دست فروشی دندان گرد و گران فروش در پیاده رویی معروف در شهرم تبریز دیدم که خود کتاب دست دوم بود و سر و وضعش و کیفیت چاپش کیفیت جالبی نداشت و مترجمش فرهاد غبرایی بود و احتمالا مال دهه شصت یا هفتاد ما باشد در اینجور کتابهای قاچاقی و افست چندان اطلاعاتی درج نمیشود و کتاب را یک چیز فقط برای خوانده شدن میپندارند نه یک کالای فرهنگیه ماندگار و ارزشمند که میتواند نسل به نسل انتقال پیدا کند و حاوی خاطرات نسلها باشد.سفر به انتهای شب را اخیرا در قفسه ادبیات فرانسوی یک کتابفروشی معروف دیدم که چاپ و فونت و کاغذ و جلدوترجمه عالی داشت و واقعا برای کتابخوانهای کمی قدیمی تر و حتی تازه کارها چون نثر ساده و محاوره ای و بدون پیچیدگی و نمادگرایی دارد توصیه میشود تمامش خاطره نگاری از جوانی اش و حضورش در جبهه جنگ جهانی و بعد پزشک شدنش و طبابتش برای مردم فرودست جامعه و زندگی فقیرانه اش و بعد سالهای خدمت سخت و جهنمیش در آفریقا و مشاهدات شگفت انگیزش از فرهنگ سیاه ها و محاکمه های باورنکردنیشان توسط دادگاه صحرائیه استعمارگران فرانسوی و بعد سفرش به آمریکاست هیچ پیچیدگی ندارد و خودش هم در جایی گفته رمان مدرن یعنی همین و نویسنده با وجدان و شریف باید همینجوری با همین لحن واقعی و تلخ بنویسد و کسان دیگری که جور دیگری مینویسند اکثرا کلاش و کلاه بردار و قلم فروشان رذلی بیش نیستند .او واقعا آدم بی اعصابی بود و تلخ مینوشت و محکوم به نژاد پرستی شده و تحت پیگرد قرار گرفته حتی زندانی شده و از زندان گریخته سالهای زیادی را در دانمارک زیسته و برای همین پرونده مورد دارهم شانس جایزه نوبل را ازدست داده چند کتاب دارد که بهترینش همین سفر به انتهای شب است .
