آقای بدیعی مردی میانسال، قصد خودکشی دارد و قبرش را در کنار درختی کنده است. او میخواهد قرصهای خوابش را یک جا بخورد و شب در این قبر بخوابد. بدیعی دنبال کسی است که پس از مرگش، صبح فردا روی جسد او خاک بریزد. در مسیری که برای یافتن چنین کسی پیش میگیرد با افراد مختلفی مانند یک سرباز، طلبهٔ افغان و مردی که کارگر موزهٔ تاریخ طبیعی است روبهرو میشود و از آنها میخواهد فردا صبح سراغ او بیایند و «بیست بیل خاک» روی او بریزند و پاکتی را با ۲۰۰ هزار تومان پول که در داشبورد ماشین است به عنوان دستمزد بردارند. سرباز پیشنهاد را رد و به سمت پادگانش فرار میکند، طلبهٔ افغان شروع به موعظهٔ بدیعی میکند و خودکشی را برخلاف تعالیم اسلام و دستورهای قرآن میداند اما کارگر موزه که بعداً معلوم میشود پرندگانی مثل بلدرچین و کبک را برای تاکسیدرمی در موزه شکار میکرده، با تعریف ماجرایی از روز خودکشی خودش و این که چطور «طعم یک توت مانع خودکشی او شده» پیشنهاد او را میپذیرد. در پایان فیلم هنگامیکه منتظر دیدن سرنوشت «بدیعی» هستیم، تصاویری از پشت صحنه، کارگردان و گروه فیلمبرداری و بازیگر نقش اصلی میبینیم.(انتهای فیلم باز است و بیننده مجبور به تفکر میشود)
توت رو خوردی همه جیز خوب شد؟
خوب نشد.
طرز فکرم عوض شد.
دیدم تغییر کرد.
من میگم از مزه گیلاس نگذر.
فیلم چطور بود؟
افتضاح.
چرا طعم گیلاس؟
من نفهمیدم چی شد.
فقط میگم مزخرف بود، چی میتونم بگم.
مرحوم کیارستمی در پاسخ به فردی در کنفرانس که گفتند فیلم شما باعث نفاق میشود، فرمودند
هنر باید واژگون کند تا بسازد، باید اختلاف ایجاد کند.
مجله تایم در سال ۲۰۰۹ طعم گیلاس را به عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر تاریخ جشنواره کن نامید.
این فیلم در نظرسنجی منتقدان و نویسندگان ماهنامه سینمایی فیلم به عنوان یکی از بهترین فیلمهای تاریخ سینمای ایران انتخاب شده است.
در کنار استقبالی که از این فیلم شد، راجر ایبرت منتقد سینما در شیکاگو سان-تایمز، طعم گیلاس را در فهرست فیلمهای سال ۱۹۹۷ که از آنها گریزان است قرار داده و آن را خستهکننده دانسته است. راجر در نقدش اشاره کرده پس از تماشای فیلم، جاناتان روزنبام منتقد شیکاگو ریدر و دیو کِهر منتقد نیویورک دیلی نیوز که هر دو را قبول دارد، در لابی هتلش ملاقات میکند که معتقد بودهاند فیلم، شاهکار بوده است اما ابرت معتقد است پادشاهی بدون لباس دیده است.
بنیاد فیلم بریتانیا طعم گیلاس را در سال ۲۰۱۲ در فهرست ده فیلم برتر تاریخ معاصر سینما مفهومی قرار داده است.
سایتاندساوند در مقاله در مورد طعم گیلاس نوشت: این فیلم از جمله اثرهای دراماتیک با دیالوگهای درخشان است.
مجموعه کرایتریون در سال ۱۹۹۹ این فیلم را در مجموعه آثار خود معرفی کرده است.
مجله گاردین در سال ۲۰۱۸ در فهرست برترین فیلمهای برنده نخل طلا در تاریخ جشنواره کن، طعم گیلاس را در جایگاه دوم قرار داد.
انیس واردا طعم گیلاس را یکی از بهترین فیلمهای ساخته شده دو دهه خواند و این اثر را در لیست فیلمهای مورد علاقه خود قرار داد.
پیتر بردشاو در سال ۲۰۱۸ در توضیح فیلم طعم گیلاس آورده است: بدون شک این فیلم یک شاهکار از عباس کیارستمی، یکی از بزرگترین شاعران سینماست. فیلمی با داستان عجیب و غریب، زیبا و غمانگیز که حتی اکنون نیز نمیتوان آن را دقیقاً تفسیر کرد.
اومبرتو روسی منتقد ایتالیایی این فیلم را به عنوان، اثری با قدرت نادر، متنی که در کنار شخصیتها وجود واقعی دارد، تعریف کرد.
کیارستمی خود در مورد این فیلم گفت: تفاوت و شباهت کار ما کارگردانها با روانشناسان در این است که کارگردان، در سطح جامعه معضلات را میبیند و نقطهٔ درد را نشان میدهد ولی همانجا رها میکند و از اینجا بهبعد، حیطهٔ او نیست. این جامعهٔ روانپزشکی است که پس از تشخیص، به درمان درد هم میپردازد.
طعم گیلاس در سال 1997 برنده نخلطلا از جشنواره کن شد.
یاد مرحوم کیارستمی گرامی
