انیشتین میگفت
دو چیز بی انتهاست:
یکی پهنه ی کیهان،
و دیگری حماقت انسان.
البته در مورد اولی مطمئن نبود.
و در این بین کور دلانی خود را چنان عاقل میدانند که به سایرین عتاب و خطاب میکنند.
تاریک اندیشانی که خشت اول بنیانشان در کوتاه مدتی چنان دیوار عمارت را کج برده که یک نسیم برای ویران کردنش کافیست و حماقتشان آنقدر رشد کرده که با چوب میخواهند جلوی ریزش عمارت را بگیرند و با ماله تَرکهای ژرفش را مخفی کنند.
و همینها در اوهام مضحکشان میخواهند جلوی تندروی را بگیرند و از معلق زدن بقیه جلوگیری کنند.
براستی که شکوفایی غنچه حماقت گلی بغیر از خودشیفتگی نخواهد داد و دانه ای بجز کوری نخواهد بست.
