سکانس اول
اورژانس بیمارستان روانپزشکی
اتاق ویزیت
پسر لاغر اندام با موهای خیلی صاف و معلق توی هوا که انگار یک ساعت سرش رو به یه بادکنک مالیده گیج و بلاتکلیف اجازه میگیره که بیاد داخل اتاق!
یاد "بن تن" می افتم.
لباس بنفش بستری اورژانس رو پوشیده و جلوی لباسش که پاره ست رو با دو تا دستش گرفته که به هم برسه با دمپایی که سر پا انداخته لخ لخ کنان میاد داخل
ازش میپرسم شما بستری هستی درسته؟
میگه آره ولی میخوام حرف بزنم باهاتان
منم که از شدت خستگی به زور چشم هام باز میشه میگم بفرما بشین
میگه شما میدونین من چرا اینجام؟
میگم نه
اسمش رو میگه و میگه که ۲۳ سالشه چندمین باره بستری میشه و فقط یه خواسته داره!
من که احساس میکنم روح اروین یالومو یونگ توی اتاق حاضر شده و در حضور اونها دیگه نمیتونم دست به سرش کنم
میپرسم چه خواسته ای داری؟
میگه شما باید منو اوتانازی کنین!
نفس عمیقی میکشم و شستم خبر دار میشه که احتمالا یه ساعتی باید در محضرش باشم و باز به خاطر ارواح مقدس حاضر در اتاق سعی میکنم ایمپاتی رو به چهره م اضافه کنم!
میگه و میگه ... ولی حقیقتا مود دپرس رو ازش نمیگیرم و هنوز خستگی و کلافگی حس های غالبه ..
وقتی به خودم میام چهل دقیقه ای باهاش حرف زدم..
آرام آرام که به سمت پاویون میرم که شام بخورم توی ذهنم دارم تحلیل میکنم که چه شد که به اینجا رسید ..
همه ی این سالها هم فقط یه خواسته داره! اوتانازی!
به شدت معترضه که چرا اوتانازی توی کشور ما ممنوعه و ...
فقط همین اوتانازی..
سکانس دوم
چند روز بعد
بخش مردان ۳
از در که میرم داخل
روی تخت جلوی استیشن پرستاری که معمولا بیمارهایی رو اونجا میزارن که خطر سویساید بیشتر دارن و باید مراقبت ویژه بشن؛
میبینمش ..
روی تخت لم داده جوری که یه پیرمرد جلوی تلویزیون لم میده
با یه نایلون گنده تخمه آفتاب گردان جلو دستش که سخت هم مشغوله!!
همون لحظه ست که از خنده میخوام منفجر بشم ..
اوتانازی و تخمه!
توی یه لحظه همه ی اون فکر هایی که راجع بهش کرده بودم با افکت صدای ترکیدن یه تخمه توی سرم پودر میشه و میره هوا و جاشو بوی تخمه میگیره ...
با خودم با ریتم همون آهنگی که ترند شده به جای اون زمزمه میکنم:
حااالشو ندارم!
میخوام نباشماااا!!
ولی واقعا حااالشو ندارم.. :)))
وقتی
