شریک راه حسین ع

مِنبر برای مِمبر

موضوع: حضرت زینب س

هنگامی که امام حسین علیه السلام در روز عاشورا، برای اتمام حجت، درخواست یاری کردند، فرزند بیمارشان امام سجاد (ع) روانه میدان شدند و حضرت زینب (س) با سرعت حرکت کردند تا امام سجاد (ع) را از رفتن به میدان نبرد باز دارند و امام حسین علیه السلام نیز به خواهر بزرگوارشان فرمودند: او را باز گردان، اگر او کشته شود نسل پیامبر (ص) در روی زمین قطه می‌شود.

پس از واقعه عاشورا و در لحظه هجوم دشمنان به خیمه ها، شمر تصمیم گرفت امام سجاد (ع) را به شهادت برساند، ولی حضرت زینب (س) فریاد زدند: تا من زنده هستم، نمی‌گذارم جان زین العابدین (ع) در خطر افتد. اگر می‌خواهید او را بکُشید، اول مرا بکُشید که دشمن با دیدن این وضع، از قتل امام سجاد (ع) صرف نظر کرد.

زمانی که ابن زیاد، فرمان قتل امام سجاد علیه السلام را صادر کرد، حضرت زینب (س)، آن حضرت را در آغوش کشیدند و با خشم فریاد زدند:‌ای پسر زیاد! خون ریزی بس است. دست از کُشتن خاندان ما بردار و ادامه دادند: «به خدا قسم هرگز او را رها نخواهم کرد. اگر می‌خواهی او را بکُشی، مرا نیز با او بکُش.» و ابن زیاد به حضرت زینب (س) نگریست و گفت: شگفتا از این پیوند خویشاوندی که دوست دارد من او را با علی بن الحسین بکُشم. او را واگذارید.

درمورد ویژگی‌های برجسته حضرت زینب (س) میتوان بیان کرد که: دو زن در طول تاریخ بودند که کاری کردند هر دینداری واقعی تا قیامت مدیون این دو زن است؛ به طوری که وقتی همسرانشان مجبور و مأمور به سکوت بودند این دو زن وارد میدان شدند و کاری کردند بار تمام دین را به دوش کشیدند که یکی، وجود مقدس حضرت زهرا (س) است که وقتی حضرت علی (ع) مأمور به سکوت بودند و به میدان آمدند و دیگری، حضرت زینب (س)، دختر بزرگوارشان بودند که وقتی امام سجاد (ع) مأمور به سکوت بودند وارد میدان شدند.

حضرت زینب (س) دست پرورده پنج تن بودند و در واقع، پنج معصوم، ایشان را تربیت کرده بودند. پیامبر اکرم (ص)، حضرت امیر مومنان (ع)، حضرت زهرا (س)، حضرت امام حسن (ع) و حضرت امام حسین (ع)، استاد ایشان بودند و درواقع، شاگردی چنین بزرگان و معصومینی چه شاگردی خواهد بود و حضرت زینب (س) از هر یک از پنج تن، یک خصلت را به ارث برده بودند؛ به طوری که از جد بزرگوارشان، حضرت محمد (ص) عقل و معرفت را به ارث بردند و عقیله بنی هاشم (ع) شدند و وقتی حضرت زینب (س) دم دروازه کوفه سخنرانی می‌کردند امام سجاد (ع) فرمودند: عمه جان! شما دانشمند و عالِمس هستید که استاد شما خداوند متعال هستند.

حضرت زینب (س) از حضرت علی (ع)، پدر بزرگوارشان شجاعت را به ارث بردند؛ به طوری که وقتی ایشان دم دروازه کوفه به سخنرانی پرداختند، مردم می‌گفتند که علی (ع) دوباره زنده شدند و در مجلس ابن زیاد که دنبال بهانه برای کُشتن این بزرگواران می‌گشت، ناگهان شروع کرد به اهل بیت (ع) زخم زبان زدن و گفت: الحمدلله که شما را مفتضح کرد و مردانتان را کُشت و دروغ شما را روشن کرد. سپس، حضرت زینب (س) با شجاعت فرمودند: خدا را شکر که پیامبر (ص) را به ما دادند و از ما اهل بیت (ع) هستند و ما را از هر آلودگی پاک کرد. می‌دانی چه کسی دروغگوست؟ دروغگو آدم فاسق است و ما نیستیم و شما هستید و اگرچه بعضی از افراد هنگام صحبت کردن با ابن زیاد لکنت زبان می‌گرفتند، ولی حضرت زینب (س) با شجاعت، در مقابل او ایستادند و این سخنان را بیان کردند.

حضرت زینب (س) از حضرت زهرا (س) مادر بزرگوارشان، عفت و حیا را به ارث بردند و ابویحیی مازنی می‌گوید چند سال همسایه علی (ع) بودم و خانه ام کنار خانه ایشان بود که زینب (س) هم در آن حضور داشتند در طول هفت سال همسایگی ما، نه تنها یک بار چهره ایشان را ندیدم بلکه صدای زینب (س) را هم نشنیدم و هنگامی که حضرت (س)، می‌خواستند به زیارت جد بزرگوارشان بروند حضرت امام حسن (ع) و حضرت امام حسین (ع) و گاهی حضرت امیر مومنان (ع) هم، همراه ایشان می‌رفتند و حتی فتیله چراغی که همراهشان بود را کم می‌کردند تا حجم بدن مبارک ایشان دیده نشود و به همین خاطر، حضرت زینب (س) با حجاب و با وقار بودند؛ به طوری که ایشان در مجلس ابن زیاد هم صورتشان را با آستین لباس خود پوشاندند.

حضرت زینب (س) از امام حسن (ع)، برادر بزرگوارشان صبر را به ارث بردند چراکه امام (ع) بسیار صبور بودند و مظلومیتی داشتند که با صبوری خود می‌توانستند این مظلومیت را تحمل کنند و شهید دستغیب فرمودند در زیارت ناحیه مقدسه، امام زمان (عج) به جدّ بزرگوارشان امام حسین (ع) فرموده اند: جدّ غریبم! از صبر شما، ملائکه آسمان تعجب کردند و شهید دستغیب فرمودند که این جمله امام زمان (عج) درمورد حضرت زینب (س) هم است.

حضرت زینب (س) از امام حسین (ع)، برادر بزرگوارشان، عزت را به ارث بردند چراکه کلید شخصیت امام حسین (ع) عزت است و کسی که در روز عاشورا، شبیه‌ترین فرد به امام حسین (ع) شدند حضرت زینب (س) بودند و یکی از القاب ایشان، شریکة الحسین (ع) یعنی شریک امام حسین (ع) است که وقتی به دنیا آمدند و قنداق ایشان را به پیامبر اکرم (ص) دادند ایشان، قنداق را نگاه کردند و بوسیدند و شروع کردند به گریه کردن و سپس، از ایشان پرسیدند: یا رسول الله! برای چه گریه می‌کنید؟ فرمودند: این دختر در تمام مصائبی که برادرش حسین در کربلا خواهد کِشید با او شریک است و به همین دلیل، شریکة الحسین (ع) لقب حضرت زینب (س) شد و این شعر به همین موضوع اشاره دارد که

«ترویج دین اگرچه به قتل حسین (ع) شد/ تکمیل آن به موی پریشان زینب (س) است»

روضه حضرت زینب روضه‌ی کربلاست... یک سال و نیم‌بعد از واقعه عاشورا ایشان از دنیا رفتند... کم‌آب می‌نوشیدند. زیر سایه نمی‌رفتند و در هرلحظه به یاد مصیبت‌های شهدای کربلا بودند. یکی از مداحی‌هایی که زبان حال حضرت زینب رو به خوبی بیان می‌کنه مداحی یک سال و نیم بعد تو سالار‌تشنه لب از محمود کریمی هستش. حتما گوش بدید. برای سال‌های قبل اما هنوز قشنگه...

پ ن: امشب ۱۰۰ صلوات به نیت حضرت زینب هدیه کنیم به امام زمان عج... امام زمان فرمودند وقتی میخواید برای فرج من دعا کنید خدارو به حق عمه جانم‌زینب قسم بدید.

خدایا به حق ناله‌های حضرت زینب فرج امام زمان را نزدیک بگردان.😭

اگر مثل من توفیق شرکت در اعتکاف رو نداشتید امشب و فردا فرصت دارید یک نماز جعفرطیار بخونید و ثواب کسانی که اعتکاف شرکت کردند رو ببرید. نماز راحتیه از اسمش نترسید. دعای مجیر هم فراموش نشه..

التماس دعا