باران مهربانی

به نام آفریدگارِ بارانِ مهرورزی

وقتی که از حال‌و، هوایت، گفت‌وگو دارم
بارانِ ابرِ مهربانی، آرِزو دارم

از باغِ عشقت می‌شوم هردم شکوفا وُ
در دستِ احساسم، گُلی خوش‌رنگ و بو دارم

دنیای فردای من از: «تو» شوق می‌گیرد
در صبحِ امّیدم زِ «تو» روزی، نکو دارم

با «تو» بهاران می‌شود پُرشور و پُر،احساس
بی‌ «تو» دلی پژمرده‌و، بی‌رنگ و رو دارم

شورِ شرابِ عشق را با «تو» بنوشد دل
بی‌ «تو» ولی خونابه‌ی غم در سبو دارم

با من بمان؛ ای عشقِ نابِ لحظه‌های جان!
زیرا که با «تو» حال و روزی بس نکو دارم

شاعر: زهرا حکیمی بافقی، (الهه‌ی احساس)

خوانش مهرانگیزتان را سپاس!
ردّ قلمتان جاودان در دلِ دیوانِ روزگاران!