در دنیایی که لمسها با لمس صفحهنمایش جایگزین شدن و نگاهها از پشت لنز دوربین معنا پیدا میکنن، عشق همچنان زنده است—اما شکلش تغییر کرده. دیگر نامههای عاشقانه با جوهر و کاغذ نوشته نمیشن؛ حالا ایموجیها، گیفها و پیامهای نیمهشب در واتساپ، حامل احساساتی هستن که شاید روزی فقط در دل گفته میشدن.
اما آیا این عشق دیجیتال، همان عشق واقعیست؟ یا فقط نسخهای فشردهشده از آن، با فیلترهای اینستاگرامی و تأخیرهای اینترنتی؟
در عصر دیجیتال، ما بیشتر از همیشه به هم وصل هستیم—اما آیا واقعاً نزدیکتر شدهایم؟ ارتباطات سریعتر شدن، اما گاهی عمقشان کمتر شده. میتونیم با یک کلیک، کسی رو «لایک» کنیم، اما نمیتونیم با همون سرعت، درد دلش رو بفهمیم. عشق در این دوران، بین اعلانها و نوتیفیکیشنها گم میشه، مگر اینکه آگاهانه برایش وقت بگذاریم.
با این حال، تکنولوژی فقط تهدید نیست؛ فرصتی هم هست. زوجهایی که کیلومترها از هم دورن، حالا میتونن با تماس تصویری، لحظههای مشترک بسازن. خاطرات دیجیتال، مثل عکسها و پیامها، میتونن گنجینهای از عشق باشن—اگر با دل نوشته شده باشن، نه صرفاً با انگشت.
در نهایت، عشق در عصر دیجیتال، مثل هر زمان دیگری، نیاز به توجه، صداقت و حضور داره. تکنولوژی میتونه ابزار باشه، نه جایگزین. و شاید مهمترین سؤال این باشه: آیا ما بلدیم با دلهامون تایپ کنیم، نه فقط با انگشتهامون؟
