در طول زندگی انسان های زیادی به ما ابراز علاقه میکنند،حتی ممکن است ابراز علاقه ی آنها به گونه ای باشد که در ذهن نگنجد اما مهم این است که به خاطر داشته باشیم ما تنهاییم،حتی اگر یکی به زبان بیاورد که زندگی بی معناست اگر شما وجود نداشته باشید.
مقصر کیست؟آیا باید به دنبال مقصر بود؟ جواب خیر است،شما بی تقصیرید،به هر حال آدمی هم امیدوار است و هم زود باور،باید به خودتان حق بدهید،اما اگر میخواهید حقیقت مانند سیلی به صورت شما برخورد نکند سریع به خودتان بیایید زیرا انسان تنهاست و تنها.
به سراغ کسی برویم که به شما امید میدهد،آیا تقصیری دارد؟ جواب خیر است، او بی تقصیر است زیرا در لحظه چیزی را که احساس نموده به زبان آورده ،این لحظه میتواند به لحظه های دیگر هم ختم شود گویی بنبستی بی انتهاست،زیرا انسان فراموشکار است و فراموشکار.
توصیه این است:نه دل ببندید و نه سعی به دل دادن بکنید زیرا هر انسانی قادر است بگوید دیگری حکم جان را برایش دارد و همزمان میتواند یک روز کامل را بی خبر از دیگری بگذراند، هر چقدر هم که بگوید به فکر تو بود
باور مکن.
