گلستان سعدی: در سیر پادشاهان حکایت ۲۰

????????

يكى از وزيران مغرور و غافل، خانه يكى از افراد ملتش را ويران كرد، بى خبر از سخن حكيمان فرزانه كه گفته اند:

آتش سوزان نكند با سپند؟

آنچه كند دود دل دردمند؟

گويند: شیر، بالاترین مقام حیوانی و سلطان در میان جانوران است و الاغ حقیرترین آنهاست. اما به همراه الاغ باربر راه رفتن بهتر است از همراهی با شير درنده.

?مسكين خر اگر چه بى تميز است

?چون بار همى برد عزيز است

?گاوان و خران بار بردار

?به ز آدميان مردم آزار

و اما ادامه داستان وزیر ... پادشاه از روى قائن و نشانه ها، به زشتى اخلاق آن وزير غافل و مغرور پى برد، او را دستگير كرده و در زير سخت ترين شكنجه ها كشت.

?حاصل نشود رضاى سلطان

?تا خاطر بندگان نجويى

?خواهى كه خداى بر تو بخشد

?با خلق خداى كن نكويى

يكى از افرادى كه مورد ستم همان وزير قرار گرفته بود از كنار جسد او گذر كرد، وقتى كه وضع بد او را ديد، بينديشيد و گفت:

?نه هر كه قوت بازوى و منصبى دارد

?به سلطنت بخورد مال مردمان به گزاف

?توان به حلق فرو بردن استخوان درشت

?ولى شكم بدرد چون بگيرد اندر ناف

?نماند ستمكار بد روزگار

?بماند بر او لعنت پايدار