بیابانِ رویا‌ها

حال که شب‌ها فروزان‌اند،

حال که ستارگان رهگذرند،

حال که قصه‌ها ناتمام‌اند،

حال که جانان چون شب‌ها غمناکند،

حال که روان من و تو

در برِ چراغِ روزگار خفته‌اند،

حال که شعرهایم نزدِ برف مرده‌اند،

حال که قلمِ من و تو

زِ خیرگیِ کاغذها بی‌جان‌اند،

حال که لبخندها چون شکوفه

زِ رخسارِ این بهار خجل‌اند،

حال که زمانه من و تو

در بیابان زِ رویاها تشنه‌اند،

بگذار غرق شویم در این بیابان

که قایقی نخواهد آمد نزدِ

قصه‌ی من و تو...