اوقات که نه بیشتر اوقات احساس نازیبا بودن میکنم . نمیدونم یه حسی بین زشتی و زیبایی یه چیزی بین دو تا شاید همون معمولی بودن خودمون . نمیدونم شاید زشت بودن راحت تره تا اینجوری بودن نه میدونم خوبم نه قبول دارم که بدم ولی خیلی قابل مقایسم . مردم راحت میتونم با زشت ها و زیبا های اطرافشون منو مقایسه کنن
اره دقیقاهمون وسط وایسادم .جایی که اصلا خوشم نمیاد . گاهی فقط دوست دارم دوست داشته بشمم مورد توجه باشم و حداقل نظری رو به خودم جلب کنم ولی انگار نمیتونم . نمیدونم شاید اصلا نیازی ندارم که توجهی از غیر رو جلب کنم ولی نکردنش هم به مرور زمان حس بدی به ادم میده
شایدم یه ادم زشتیم با توهم زیبایی که باعث میشه فکر کنم زیبام
شده تا حالا توهم همچین حسی داشته باشی ؟؟؟
راستی یه چیز جالب دیگه رو هم امروز فهمیدم
من فکر میکردم همیشه دختر خوب و حرف گوش کنی برای خانوادم بودم ولی امروز بابام صاف تو روم محکم گفت که تو سرکشی حرف گوش نمیکنی و کاری که خودت میخوای رو انجام میدی منم خستم شدم از نصیحت کردنت . نمیفهمم من واقعا سرکشم یا پدرم معنی واقعی سرکشی رو نمیدونه / به هرحال بازم توی بحث پدر دختری خوردیم به بن بست . من خودم همیشه دوست داشتم کارامو با خانواده در میون بذارم و توی جبهه اونا باشم ولی ظاهرا فقط مقابلشون بودم و دشمنشون
نمیدونم چرا این همه دو راهی و سردرگمی وجود داره دیگه انگار قدرت تشخیص درست و غلط /واقعیت و دروغ رو از دست دادم
