عطارد، نزدیکترین سیاره به خورشید، شاید کوچکترین عضو خانوادهی منظومهی شمسی باشه، اما پر از شگفتیهای باورنکردنیه. این سیاره فقط ۵۸ میلیون کیلومتر از خورشید فاصله داره، یعنی تقریباً یکسوم فاصلهی زمین تا خورشید.
چیزی که عطارد رو خاص میکنه، نوسان شدید دماشه. روزها دمای سطحش به ۴۳۰ درجه سانتیگراد میرسه، بهاندازهای که سرب رو آب میکنه. ولی شبها تا منفی ۱۸۰ درجه سقوط میکنه. دلیلش اینه که عطارد تقریباً جو نداره؛ یه لایهی نازک از گازها که بهسختی میشه اسمش رو جو گذاشت.
سطح عطارد پر از دهانههای برخوردیه، درست مثل ماه خودمون. بزرگترینش «حوضهی کالوریس» با قطر ۱۵۵۰ کیلومتره که حاصل برخورد یه سیارک بزرگ بوده. جالب اینجاست که عطارد یه هستهی آهنی بزرگ داره که حدود ۸۵٪ شعاعش رو تشکیل میده. برای مقایسه، هستهی زمین فقط ۵۵٪ شعاعشه.
عطارد خیلی کند دور خودش میچرخه. هر بار گردش به دور محورش ۵۹ روز زمینی طول میکنه، در حالی که دور خورشید فقط ۸۸ روزه میچرخه. یعنی یه روز عطارد تقریباً دوسوم سالش طول میکنه!
تا حالا فقط دو فضاپیما از نزدیک عطارد رو دیدند: مارینر ۱۰ در دههی ۷۰ و مسنجر که بین ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ مدارش رو دور زد. مسنجر کلی اطلاعات جدید آورد، از جمله اینکه عطارد میدان مغناطیسی ضعیفی داره و احتمالاً یخ آب در قطبهاش وجود داره، جایی که همیشه سایهست.
عطارد از زمین معمولاً نزدیک طلوع یا غروب خورشید دیده میشه و خیلی درخشان نیست. به خاطر نزدیکی به خورشید، رصدش سختتر از بقیهی سیارههاست. ولی همونطور که میبینی، این سیارهی کوچک داستانهای بزرگی برای گفتن داره 🌌
