امروز یک سری صحبت هایی از مل رابین رو دیدم که در مورد اعتماد به نفس صحبت میکرد که چند تا چیز جالب درش گفت
اعتماد به نفس یعنی علاقه به تلاش کردن برای چیزی بدون در نظر گرفتن اینکه ترس از انجام اون کار . یعنی وقتی میخواهی کاری رو بکنی شروع به فکر زیادی نکنی و انجامش بدی . اعتماد به نفس لزوما به معنی بلند ترین فرد توی جمع نیست یک چیز درونیه
قانون 5 ثانیه : بنظر کاملا احمقانه میاد اما بنظر مغز وقتی که میگی 1 2 3 4 5 و یک کاری رو شروع میکنی براش راحت تره که بخاد عادت های همیشگی رو کنار بزاره و هر چی بیشتر عادت های مختلف رو کنار بزاری کم کم راحت تر میشه این کار
کار بعدی برای اینکه که بخش تمرکز ذهنمون بهتر کار کنه ( هیپوکامپ در زمان اضطراب کم کارکرد میشود ) و چون استرس و اضطراب باعث میشه که تمرکز کار سخت تری باشه : اول صبح که بیدار میشیم دست روی قلب گذاشتن که "من خوبم" و "من در امنیت ام" و "من دوست داشته شده ام"
و روش بعدی حتی احمقاه تر به نظر میاد اما خب از لحاظ علمی کار میکنه این روش میگه هر روز صبح موقع مسواک زدن با انعکاس خودت بزن قدش و این حرکت فقط یک حرکت تشویقی است برای بدن و برای ما میتونه خیلی عجیب باشه چونکه خیلی از ما عادت داریم که خودمون رو نقد و حتی تخریب کنیم و از مشکلاتمون ناراحت باشیم اما هرگز خودمون رو تشویق نمیکنیم و اصلا تا اینجاش رو تونستیم و این حرکت نه از روی خود شیفتگی بلکه از روی اینکه اوکی قراره بازم سخت کاری که میخام رو انجام بدم ولی حتی هنوز به موفقیت نرسیدی ایول به تو که هنوز هستی
و بعد این جمله ی کلیشه ای مثل آدمی رفتار کن که میخای باشی بیشتر به این صورت که صبح ها 1 دقیقه بهش فکر کن که امروز میخای چه ادمی باشی و این به مرور باعث میشه مشغله ی اصلی روزت باشه
قدرت حمایت و تشویق خودت و بعد بقیه : تو وقتی میتونی برای موفقیت بقیه جشن بگیری که برای خودتم بگیری و امار نشون داده در یک مجموعه وقتی رئیسش بقیه رو تشویق میکنه بیشترین تاثیر مثبت رو داره
و در اخر شک به خودت تو مغزت زندگی میکنه و با فکر کردن زیاد از حد به وجود میاد اما اعتماد به نفس در حرکات تو زندگی میکنه ینی تو با انجام یک کاری و عمل هات اعتماد به نفس رو به وجود میاری
و تو از اول زندگیت به خودت شک نداشتی و این به مرور به وجود اومده حس اینکه وقتی شکست میخوری و نمیتونی ادامه بدی . چونکه وقتی به عنوان بچه خوردی زمین نشستی و بگی خب من احساس شکست و شک در خود میکنم پس هرگز راه نمیرم و به صورت میانگین احتمالا 17 بار همچنان امتحان کردی تا راه بری
یک جایی هم چیز جالبی گفت در مورد تجربه ی خودش که اینها همگی صرفا ابزار هستند که یک ذره ی کوچکی کمک کنن گفت که اون سال , سال سختی رو داشته مثلا منتشر شدن کتابش کنسل شده یک برنامه ای که قرار بوده اجرا کنه ازش اخراج شده و چندین تا از سخنرانی هاشو لغو کردن و یک روزی صبح جلوی آینه بوده و حتی به عنوان یک آدم که کل زندگیش این چنین چیز هایی رو اموزش داده اون لحظه داشته خودش رو شدیدا ظاهری و عملکردی قضاوت میکرده و وقتی که با آینه میزنه قدش در زندگیش اتفاق خاصی نمیوفته اما در ذهن خودش یک کوچولو حس و پیش فرضی که افرین به من که تا اینجا کم نیاوردم و هنوزم دارم تلاش میکنم
