همیشه منتظر یک فرصت بودم که خاطرات سفر تاجیکستان که مصادف بود با جنگ 12 روزه رو اینجا بنویسم ولی روزها گذشت و رسیدیم به دی ماه 1404. روزهایی که فکر می کنم مثل یک زندانی تو قفس گیر افتادم.
این روزها و با شروع اعتراضات عملا پروژه کره شمالی سازی ایران هم استارت خورده. با این تفاوت که اگر از ابتدا شخصی در کره شمالی زندگی می کرد تصوری از امکان های دیگر زندگی نداشت و خب به زندگی عادی خودش روزها ادامه میداد. ولی ما ایرانیا نمیتونیم ادامه بدیم. تمام زندگی و کارمون گره خورده به فضای اینترنت که هرچند با گرفتاری و فیلترشکن ولی به هرحال میتونستیم به دنیا وصل بشیم.
الان در شرایطی هستیم که حتی sms هم نمیتونیم بدیم. صرفا با تماس گرفتن میتونیم از حال هم با خبر بشیم مثل 30 سال پیش. راهی برای دریافت اطلاعات از دنیا نداریم عملا کسب و کارمون مختل شده. هم زمان گرونی و فضای نا امن و اغتشاشات را هم داریم تحمل می کنیم و هیچ کاری از دستمون برنمیاد. هیچ راهی برای اعتراض نداریم. ما نه طرفدار پهلوی و نظام شاهنشاهی و برگشت به عقب هستیم و نه از شرایط اسفناک فعلی راضی!
آیندمون در هاله ای از ابهامه و در جمع های مختلف عملا چاره ای جز سکوت و فروخوردن خشممون نداریم. جمع هایی که یا طرفدار نظام پادشاهی هستن و یا از وضعیت فعلی دفاع می کنند و به هیچ وجه نمیتونی یک گفت و گوی ساده باهاشون داشته باشی!
فکر کنم تنها راهی که بتونیم این ابهام رو با ضرر و زیان کمتر بگذرونیم این که روتین های زندگیمون رو حفظ کنیم. برنامه ورزشی که داشتیم، کتاب خوندن و دوره های آموزشی رو ادامه بدیم تا ذهنمون رو بتونیم تو مسیر درستش قرار بدیم. مسیر آموزش که خودش همیشه امیدواری به دنبال داره.
امیدواری به آینده روشن برای ایرانمون
به امید اون روز.
