این روزها (۲)+ معرفی یک عدد فیلم

میخوام  وقتم رو با خوندن کتاب پرکنم   ،اما کار سختیه .

ترکیبی از غم ،رنج ، خشم ، تاسف ،ناامیدی  ،حیرت ، نگرانی و بهت و ...‌‌‌‌.....دهها علامت سوال بی پاسخ توی مغزم تمرکز کردن رو تقریبا غیر ممکن می کنه .

اخبارو کمتر رصد میکنم ، ماهواره که نداریم ( خداروشکر ) اخبار ملی هم که دست چین شده ست و این خودش یه مشکل بزرگه که باعث شده  عده کثیری  اخبارو از تریبون هایی رصد کنن که بهشون دست فرمون آشوب رو میده !!

بابت همین یه مساله ، مقصر کیه ؟

چند نفر توی ایران ،اوضاع کشوری   رو که دارن توش زندگی می کنن از رسانه  ملی همین کشور  دنبال می کنن ؟

آیا تابحال آماری در این زمینه گرفته شده ؟

توی زمونه ای  که ( اخبارسازی ) یه صنعت پولسازه ،مردم چطور تشخیص بدن کی درست میگه ،کی نادرست ؟ کی منظوری داره و کی صداقت داره ؟

چند درصد مردم سواد رسانه ای دارن ؟

چند نفر توی کشورمون گذشته وزین!! تاریخی رو مطالعه کردن که توی این پیچ های متعدد تاریخی دچار اشتباه نشن و گول نخورن ؟

این زامبی هایی که توی کشور ما به وقتی  معین از یه جهنم دره ای سروکله شون پیدا میشه و همه چی و همه کس رو نشونه می گیرن و بعد هم به همون سرعتی که اومدن ناپدید میشن . از کی دستور می گیرن ؟ از کجا میان ؟

مردم اگه به چیزی اعتراض دارن ،چکار کنن ؟؟

اگه اعتراض های مردم نباشه ،حاکمیت چطور میخواد متوجه بشه کارش درسته یا نه ؟

عصروشب ها که عده ای   از  توی پنجره ها  یا پشت بوم هاشون شعار  می دادن والبته  تک و توک همچنان ادامه داره ، میون صداهای مردونه و زنونه ، صداهای  نازکی شبیه  گروهی گنجشگ بازیگوش  جیک جیک کنان شعار می دادن ، دختر بچه هایی که  که قاعدتا باید به فکر سیندرلا و تک شاخ و لوازم صورتی رنگ باشن شعارهایی میدادن که خودتون بهتر می دونید ، شاید کسی بگه این نشانه بلوغ سیاسی ،اجتماعی محسوب میشه .ولی منو نگران می کنه .

کسی مثل ( گرتا نورنبرگ ) باید بیاد جلوی اینا لنگ بندازه....... به کجا رسیدیم ؟؟ قراره به کجا برسیم ؟؟

دنبال یه فیلم بودم که بتونم با همچین ذهن آشفته ای تا پایانش تمرکز داشته باشم .اولش فیلم ( Meru) رو انتخاب کردم ، فکر کردم شاید فیلمهای مربوط به کوه و کوهنوردی انتخاب مناسبی باشه .چند دقیقه بیشتر نتونستم نگاه کنم و بعد  پوستر  فیلم ( هیمالیا ) نظرم رو جلب کرد ، قبلا در باره ش نشنیده بودم . وای که چه فیلمی بود . همونی بود که می خواستم .

داستان فیلم در باره  زندگی ساده و در عین حال  مشقت بار مردم کوهستان و چالش های  انتخاب رهبر ، تقابل بین نسل قدیم و جدید ، و بقول امروزی ها سنت و مدرنیته و برآیند این تقابل هست در کنار مناظر فوق العاده هیمالیا .

عینک هام  خیلی وقت بود باید عوض می شدن ،هم عینک دور هم نزدیک ،هی انداختم پشت گوش و حالا که عوض شون کردم اینقدر بابت شون پول دادم که میتونم  به جای گردن بند طلاو جواهر  بندازم گردنم 😁😎