سالها پیش از این ، یکی از آشنایان هر بار که منو کتاب به دست میدید بهم میگفت ، کتاب خودتو بنویس و من در پاسخ هر بار میگفتم (هرچیزی که من بخوام بنویسم قبلا نوشته شده) .....
اما به واقع اینطور نبود و زمانی که با( ویرگول) آشنا شدم ، کمابیش به کنایه پنهان شده در این توصیه پی برده بودم هر چند کمی دیر شده بود .....اما به دنبال جایی متفاوت بودم برای نوشتن . ابتدا با تردید و بعد با اطمینان و بعدتر با شوق و انگیزه و حالا بعنوان یک ضرورت در ویرگول مینویسم .
ویرگول برای من یه (قالیچه پرنده) است که منو از زمین میکنه ، از خودم جدا میکنه تا باهاش به اعماق ذهن و روان دیگرانی که شاید دور هستن شاید همین نزدیکیها ، سفر کنم و از دعدغه ها ، شادی و غم و غصه شون خبردار بشم .
باهاشون همدردی کنم ، تاسف بخورم ، به حرفهاشون بخندم ، ازشون یاد بگیرم و گاهی بهشون غبطه بخورم و روزی چند ساعت ،کمتر یا بیشتر باهاشون زندگی کنم .
وقتی از خودم مینویسم با این قالیچه سفرم درونی میشه ،هرچتد ممکنه هرگز خونده نشم اما هر بار سعی میکنم سفرم رو به بهترین وجهی که ممکنه انجام بدم . تا رد پای درستی از خودم در( ویرگول ) به جا بذارم .
ویرگولِ جان ، تولدت مبارک .
