این مدت دارم به معنای واقعی له میشم، اسباب خونه جمع میکنم، بازدید خونه میرم (بلاخره امروز پیدا شد)، بیمارستان پیش داداشم میرم (هنوز تشخیص ندادن چی شده)، کلاس میرم، جلسه دارم، کوه و باشگاهم میرم، امروز میخواستم باشگاه رو بپیچونم بعد فکر کردم تنها کاری ک واقعا واسه خودم دارم انجام میدم همینه، بهتره که برم و نپیچونم…
هیچ کدوم بیشتر از دیدن داداشی تو این وضعیت عذابم نمیده، رنگش شده زرده تخم مرغ، همش درد داره، و هرچی عکس و اسکن و سونو میکنن تشخیص نمیدن مشکلش چیه😓
این وسط آدمای رو مخ همیشه در صحنه هم که الاماشالله… از اکس هزارسال پیش که فیلش یاد هندستون کرده تا همین اخری که تکلیفش با خودشم روشن نیس…
دیشب استادم میگفت سالها رو روان خانما کار کردن که بدون مرد نمیتونی زندگی کنی واسه همینه که زنا همه کاری رو تنهایی و به راحتی انجام میدن، اما اکثرا ترجیح میدن یکی کنارشون باشه، ولی من اینقد با تنهایی خودم خوشحالم ک هر کی میخواد وارد منطقه امن من بشه حس میکنم زیادیه، جاش اینجا نیس، لازمه بیرونش کنم…
یه سری جلسات کتابخوانی میرفتم، یه بار یه پسره خیلی بی دلیل و وحشیانه پاچه منو کند، در این حد که بعد از جلسه، اول مسئول جلسه و بعد تک تک حضار اومدن ابراز تعجب کردن و حتی به جای اون عذرخواهی کردن… یه سال دیگه اون جلسات رو شرکت کردم و از یه جایی به بعد تصمیم گرفتم دیگه نرم…
از وقتی نرفتم همون پسره، اومد یه متن بلند بالایی نوشت تو دایرکت اینستا و عذرخواهی کرد و گفت اگر به خاطر من نمیای، من نمیام تو بیا😁🙄 چرا ملت اینقد خودشونو جدی میگیرن؟؟ خوب من میخواستم نیام ک جلسه بعدیش نمیومدم😬
بعد الان نزدیک یه سال یا بیشتره هر دو هفته یه بار فالو ریکوست میده! واضح نیس دارم ایگنورش میکنم یعنی؟ بعد یارو حدود ۴۰سالشه، تو شغل خودشم نسبتا معروفه، این خز بازیا چیه؟ فکر نمیکنه مثلا بد میشه واسش؟
