این قضیه خونه خیلی داره بهم استرس میده، از یه طرف خونه خوب نیس، از یه طرف صاحبخونه هر روز زنگ میزنه و رو اعصابه، انگار مثلا زود ب زود زنگ بزنه معجزه اتفاق می افته، تازه میگه شما مشکل پسندیدن لابد🫤 هرچی نفس عمیق میکشم و میخوام با آرامش پیش برم، یه تنش و اعصاب خوردی درست میشه و امشب از اون شباس که تپش قلب نمیذاره بخوابم و نبضم رو تو گلوم حس میکنم…
از وقتی یادم میاد خونه یه جای امن بوده برام، محل آسایش و آرامش و این تقلاها داره حس خوبم به خونه رو کمرنگ میکنه…
هرچند مطمئنم اونجایی که دلم میخواد و دوس دارم رو قطعا پیدا میکنم، فقط نیاز دارم این پروسه بدون بحث و دردسر طی بشه…
امروز بعد از مدتها رفتم آرایشگاه، خانم آرایشگر با لهجه ارمنی میگه:”جوونی خوووشگلی به خودت برررس” یاد استوری اینستا می افتم «هرچقدرم به خودت برسی، به ما نمیرسی😜»
دختری که ابروهامو درست میکنه، میگه این فصل که میشه دلم دوس پسر باغی میخواد، میگم باغی یعنی چی؟ میگه باغ داشته باشه، باغ استخردار، یا با دوستاش زیاد باغ و اینا برن… میگم ایدتو دوس داشتم، بد نمیشد مناسب هرفصلی یه دوس پسر میداشتیم، یه دونه باغی، یه دونه واسه هوای بارونی، یه دونه واسه اسکی🤣🤣 تهشم جفتمون خندیدیم که آرزو بر جوانان عیب نیس، ولی واقعا من یکی رو میخوام برای تمام فصول😄🥴
یه نفر دیگه رنگ ابرو میذاره، میگه تایمر بذار چک کنیم، میگم ابروهای من تایمر نمیخواد برو یه ساعت دیگ بیا، نهایت یه درجه رنگ باز کرده باشه، اصرار میکنه و میگه خودش تایمر میذاره، هیچی دیگه ده دقیقه به ده دقیقه میاد نگاه میکنه میره😆😆 میگه اگر موی سر بود شک میکردم رنگ مشکی روش گذاشتی چراااا اینجوریه!! میگم والا منم خدا آفریده، هرکی به مشکی پر کلاغی خودش نگا کنه اصلا…
نشستم به آدمای دور و برم نگاه میکنم، مو درست میکنن، آرایش میکنن، لاک میزنن، موقع بیرون رفتن انگار نو شدن… من آدمای نو شده رو خیلی دوس دارم، حس تمیزی و نظم میدن، بخصوص کسایی که مو رنگ میکنن، یه جور قشنگی نو میشن…فکر میکنم من محیط آرایشگاه رو خیلی دوس دارم، چرا اینقد دیر به دیر میام؟؟ موقع کارت کشیدن میفهمم اصلا آدم هرچی نچرال تر بهتر😮💨😜
