گاهی خیال میکنم فکر کردن به مسائل که با آنها در تماس هستم فقط برای گذران وقتم میباشد و چیزی جز سرگرمی نیست بلخره گاهی میخواهی با چیزی خودت را سرگرم کنی.
من هرچقدر فکر کنم آنها باز هم با من هستند مانند شریک دزد و رفیق قافله.
و حتا به فکر کردن راجب مشکلات پیرامون جهان مانند جنگ و قحطی و .. هم بیشتر برایم جنبه لذت بخش دارند و مثل گذشته برایم جذابیتی ندارد.
قبلا با دیدن فیلمی شاید به گریه میافتادم ولی آدم هرچه بیشتر سرش بیاید کمتر در این باره فکر میکند البته این،آن، بیخیالی نیست که شما فکرش را میکنید، برای من مهم است که فردا پولی داشته باشم یا گرمایش جهانی چه بلائی سر سیاره میآورد .
بلکه این اثراتی قلبی شکسته است.
زمانی قلب شخصی ،با چنان مهملات که در زندگی به آنها حساسیت نشان میدهد بشکند بعدش شروع به ایستادن میکنی، آنقدر که شاید خودت هم باورت بشود، چه برسد به دیگران و هزاران ستایش نثار چنین شکوهی، چه زیباست تحمل انسان، ما فکر میکنیم که برای خودمان حد و حدودی داریم. از نظر فکری اغلب در سینما و کتاب ها و مجلات با جملاتی مشابه به این" که انسان حد و اندازه ای دارد" .و به راستی هیچ زیبایی شناسی در تحمل و استقامت انسان نمیتواند توضیح دهد .خشم ها و غضب ها، در زمینه آن طلوع و غروب میکند.افسار لجام گسیخته ای که در،دره ای تا پای پرتگاه سقوط میرود و با آن حال صدای شیهه اسبانی را که به سلامت از پیچ گذرانیده و کم کم دور میشوند را میشنوید ،
این همان امید است.
که در سرتاسر زندگی با هیاهو هایش تازیانی به دست همراه اسب های زیبایش میتازد.
امید هم مانند باقی شرها برای خودش دردسر های دارد باید باورش کنی .
نمادی برای زیستن در کجاوه مرگ .
سرنوشت بسیاری را خوانده و تفکرات زیادی را مطالعه کرده ام و در زندگی با تعدادی زیاد آشنا شده ام اما هیچ یک به امید ها و آرزوهایشان اشاره ای نکرده اند
چون در پی آن دنیایی که برای خودشان ساخته اند (این را فراموش نکنیم با ترس و بدگمانی) و مواجه با دنیای بیرونشان گم میشوند و بله امید داشتن یعنی ساختن جایی برای خودشان با میل و رفتار و توقعات خیال پردازانه خود
شما چطور شاید شما هم اکنون پادشاه ناکجا آباد خودتان هستید؟
وقتی پاندورا در جعبه را بست امید را داخل آن محبوس کرد.
