چرا همیشه عجله داریم؟

آقا درود و دو صد درود و هزاران درود بر شما، خوبید دیگه؟

آدمیزاد همیشه عجله دارد...
می‌خواهد زودتر برسد، زودتر بفهمد، زودتر خوشبخت شود…
اما خوشبختی چیزی نیست که برسی به آن، خوشبختی همان راهی‌ست که با دلِ آرام می‌روی، حتی اگر مقصدی نباشد...

ما بیشتر عمرمان را در حسرتِ گذشته و خیالِ آینده می‌گذرانیم...
غافل از اینکه زندگی، فقط در همین لحظه زنده است.
لحظه‌ای که نفس می‌کشی، کسی را دوست داری،
یا از ته دل می‌خندی، حتی اگر دنیا روی سرت خراب شود.

درد، همیشه دشمن نیست؛
گاهی آمده تا چیزی درونت را بیدار کند،
تا یادت بیندازد هنوز می‌توانی احساس کنی.
شادی هم ماندنی نیست، آمده تا سپاسگزاری یاد بگیری.

آدم وقتی همه‌چیز را می‌خواهد، از هیچ‌چیز لذت نمی‌برد.
زندگی یعنی بلد شوی از کمترین‌ها، عمیق‌ترین حس‌ها را بسازی.
گاهی باید تنها بمانی تا صدای درونت را بشنوی،
تا بفهمی هیچ‌کس جز خودت قرار نیست نجاتت دهد.

دنیا بی‌رحم نیست، فقط بی‌تعارف است.
همان‌قدر که می‌گیری، می‌دهی؛ همان‌قدر که می‌بخشی، می‌روی بالا.
و در آخر، وقتی گردِ سفر روی موهایت نشست،
می‌فهمی آرامش نه در رسیدن بود، نه در داشتن —
در فهمیدنِ سادگیِ همین لحظه بود.

امیدوارم از مسیر زندگی لذت ببرید و در انتظار خوشبختی خیالی فرسوده نشوید... لبتون خندون و دلتون شاد

✍🏻ارادتمند امیر باباجانی تخلصی به افگار