رنج فردبااحساس

رنج فرد بااحساس مثل دانه ای در قلبش خاک می شود تاانسانیت از ان بروید.

تا بینشی از ان بروید که پشت دیوار دورویی را ببیند.

تا عشقی از ان بروید که برای همه رنج کشیده ها نثار کند.

تا خشمی از ان بروید که شمشیرهای قضاوت را بشکند.

رنج فرد بااحساس برای همیشه در قلبش می ماند نه چون او غمگین است بلکه می خواهد از این رنج عشق و حکمت برویاند تا جهانی امن تر و معنادارتر برای همه رنج کشیده ها خلق کند.

تا همچون درختی در طوفان ریشه در خاک هستی بدواند.