اگر عاشق سینما باشی، اسکار ۱۹۹۵ یه اسم معمولی نیست؛ یه افسانهست.
سال ۱۹۹۵ جایی بود که سه تا فیلم، سه جور متفاوت از سینما رو نمایندگی میکردن و عجیبتر اینکه هر سهشون تبدیل به آثار موندگار تاریخ شدن. «فارست گامپ»، «داستان عامهپسند» و «رستگاری در شاوشنک».
امروز بعد از بیشتر از ۳۰ سال، هنوز درباره اینکه کدومشون واقعاً شایسته اسکار بود بحث میشه؛ و این خودش یعنی اون سال چقدر غیرعادی بوده.
«فارست گامپ» در نهایت ۶ تا اسکار برد؛ از بهترین فیلم و بهترین کارگردانی گرفته تا بهترین بازیگر مرد برای تام هنکس. فیلمی که با بودجه حدود ۵۵ میلیون دلار ساخته شد و بیشتر از ۶۷۰ میلیون دلار فروخت.
ولی چیزی که فارست گامپ رو موندگار کرد فقط موفقیتش نبود؛ اون حس عجیبی بود که بعد از تموم شدن فیلم تو آدم میمونه.
اینکه زندگی همیشه منطقی نیست، آدمها میان و میرن، و بعضی وقتها سادهترین آدم، عمیقترین رد رو روی زندگی بقیه میذاره.
اونطرف اما «داستان عامهپسند» ایستاده بود؛ فیلمی که انگار سینما رو از نو اختراع کرد.
تارانتینو با روایت غیرخطی، دیالوگهای عجیب و خشونت خاص خودش کاری کرد که بعد از اون، نصف هالیوود سعی کنه شبیه فیلمهای او فیلم بسازه.
جالبه که پالپ فیکشن فقط ۸ میلیون دلار بودجه داشت، ولی تبدیل شد به یکی از تاثیرگذارترین فیلمهای تاریخ.
از موسیقی و استایل گرفته تا مدل دیالوگنویسی، هنوز ردش تو سینمای امروز دیده میشه.
شمارو به دیدن این سکانس جذاب از پالپ فیکشن دعوت میکنم.
و بعد «رستگاری در شاوشنک»…
فیلمی که شاید بزرگترین بازنده اون شب بود، چون با ۷ نامزدی حتی یک اسکار هم نگرفت.
اما زمان، عجیب هوای شاوشنک رو داشت. فیلم تو اکران اولیه شکست خورد و فقط حدود ۱۶ میلیون دلار فروخت، ولی بعدها با پخش تلویزیونی و VHS کمکم تبدیل شد به محبوبترین فیلم زندگی میلیونها آدم. انگار بعدها مردم فهمیدن چه ارزشی داشته؛ سکانس های جذابش مثل سکانسی که مورگان فریمن و تیم رابینز درباره امید حرف میزنن و اتفاقا خیلی هم وایرال شده همیشه تو ذهنتون میمونه و تبدیل به لحظه موندگار میشه برامون
امروز هنوز هم بالاترین امتیاز IMDb رو بین این سه تا داره؛ حتی بالاتر از پدرخوانده، دارک نایت و صدها شاهکار دیگه.
و شاید همین موضوع اسکار ۱۹۹۵ رو خاص میکنه.
اینکه فقط درباره “برنده شدن” نبود.
سه فیلمی که روبهروی هم ایستاده بودن، هرکدوم یه مسیر متفاوت برای سینما ساختن و شاید تو دنیای موازی هرکدوم میتونستن اسکار برده باشن:
کم پیش میاد تو یک سال، سه فیلم اینقدر متفاوت و اینقدر ماندگار کنار هم قرار بگیرن.
برای همین اسکار ۱۹۹۵ فقط یک مراسم نبود؛
یه نقطه طلایی تو تاریخ سینما بود که هنوزم تکرار نشده.
