دوری

روز و شب کماکان سپری میشود

رود زندگی جریان می یابد من را با خود غرق میکند

در مسیری بی انتها به سنگ ها بخورد میکنم و برخورد میکنم

دیگر جانی از من نمانده است

پس با لبخندی کوچک با عقل وداع کرده و به دل روی آوردم

اما دل سخت‌ رنج آور است

او مرا می رنجاند و من روز به روز بدتر از قبل..

گویی در چشمه ی عشق شربتی سمی باشد و من به آن بیماری گرفتار .

کوشید که راز دل بپوشد با آتش دل که باز کوشد

خون جگرش به رخ برآمد از دل بگذشت و بر سر آمد

او در غم یار و یار ازو دور دل پرغم و غمگسار از او دور