ولی قرار بود از فروردین سال جدید وارد یه دنیای دیگه بشم.هیچ فکرشو نمیکردم که دست دنیا از زندگیم یهویی قطع بشه و من رو توی۱۹ سالگیم حبس کنه. هنوز اول راه بودم.
میدونم دیر نشده و هنوز وقت هست. اما احساس میکنم قبل اینکه یکان سنم به صفر برسه زیادی عجله داره. از طرفی با خودم نقشه میکشیدم شاید ترم بعد تو دانشگاه عضو تئاتر بشم. اما مگه از آدم خجالتی مثل من بر میومد؟ قبلا کلاس پنجم سر هر درس فارسی تئاتر اجرا میکردیم آخر سر معلممون داد زد و گفت از این به بعد کسی حق نداره درس فارسی رو تئاتر بازی کنه. جرقشم با اکیپ خودمون شروع شد. یه اکیپ چهار نفره که عاشق تئاتر و دیده شدن بود اما خیلی زود از هم پاشید. روزی که میخواستم تو بچگیم بمونم یهویی سه سال آخر مدرسه یقهی منو گرفت. هرچی بیشتر جلو رفتم خجالتی و کم حرف تر شدم جوری که حتی با دادن یه سلام ساده لکنت میگرفتم و به تته پته میافتادند. دوستان و به مرور کم شدن شدم یه دختر گوشه گیر نچسب. نه اونقدر نچسب ولی خب کمتر حرف میزدم. اما الان وقتی که پارسال ترم اول دانشگاه شروع شد اونقدری ذوق داشتم که هزار جور رویا بافته بودم برای خودم. خودمو تصور میکردم تو حیاط دانشگاه با یه اکیپ جدید با آدمای جدید. اما همیشه اونجوری که من میخوام پیش نمیره. بهر حال نمیدونم چرا فاز اینایی رو گرفتم که که حسرت گذشته میخورن ولی حسرت هرچیزی رو که بخوام داشته باشم دارم ولی هیچ وقت حسرت داشتن اینکه سواد داشته باشم رو ندارم. حداقل انتظارم از ۱۹ سالگیم این بود که چیزای جدید رو امتحان کنه. تنها نباشه، نترسه، به تته پته نیوفته.
هرچند خیلی انتظار دارما😃
اما آدمم دیگه😃😃
اما ۱۹ سالگیم رو دوست ندارم مثل دوران کرونا تموم شه. دلم نمیخواد با ترس پامو توی دنیایی بزارم که تا دیروز فقط اسمشو شنیده بودم. دوست ندارم با بیتجربگی دهگان سنم به دو برسه چون برای من تازه شروع شده حتی اگه ماها طول بکشه. امیدوارم وقتی به بیست میرسه که توی آیندههم نمرهای بیست رو گرفته باشه. همون نمرهای که انتظارشو داشته باشم. پس اگه سال بعد به بیست رسیدی امیدوارم سن قابل قبولی باشه برای زندگیت. به امید بیست شدن قبل از ۱۹ سالگی.
میدونم چرتو پرت زیاد میگم
