حرف های زیبای زیادی برای گفتن دارم افکار و سخنانم پراکنده هستن و فقط موقع نوشتن میتونم راست و ریستشون کنم
وقتی کسی حرف و جمله ای را جلویم میزند در لحظه 10تا جواب 20 تا تحلیل و 5 نتیجه گیری سریع در ذهنم رخ میدهد و مغزم کلمات درست را ادا نمیکند و موقع حرف زدن فقط خزعبلاتی را تلاوت میکنم که کمتر پاسخ پذیر و مورد قبول دیگران هست
حس ادامه گفتگو ندارم چون در هر سخنی که از دهانشان بیرون می آید من ساعت ها میتوانم تفکر کنم ولی آنها مثل سگی که خفه نمیشه تا ساعت ها دوله میدن ، میتونم بهشون بگم یکم آروم دادا انقد تند نرو بشین باهم بریم
بعضی تفاوت ها انسان را در سردرگمی فرو میبرند مثلا بیشتر فکر میکنی احمق هستی تا تیز هوش
من خیلی قدرت سخت گفتن ندارم ، خب یه دلیلش اینه که گلوم سریع درد میگیره و بعد یک دقیقه حرف زدن زبونم به تته پته میفته و مثل این میمونه که اون بالا انیشتین داره دستور حمله میده و مادر بزرگ ناشنوام از روی لب خونی هاش برای سرباز ها اون دستور را ادا میکنه
هووووف چجوری خلاص شم از دست این چرخه همیشگیِ ناتوانی در ادای جملات درست و جلب توجه مخاطب!؟؟؟!
