با داداشم با هم دعوا کرده بودیم و یادم نمیومد سر چی انگار هیچوقت نمیفهمم چرا کسی از دستم ناراحت میشه و همیشه شروع دعوا ها رو فراموش میکنم
9 یا 10 ساله بودم
یک روز گرم تابستونی بود و روی حیاط بودم .
داداشم رو میدیدم که داشت به سمت اتاقش میرفت . از دستش ناراحت بودم به خاطر حرف هایی که توی دعوا بهم زده بود .
در حالی که داشتم بهش نگاه میکردم دیدم وایستاد و سیخ شد و بعد از چند ثانیه برگشت به سمتم
نگاهش عجیب بود نمیفهمیدم واسه چی وایستاده و اینجوری بهم نگاه میکنه وقتی قدم اول به سمتم برداشت
ترسیدم و فکر کردم دوباره میخواد اذیتم کنه خواستم فرار کنم که گفت صبر کن کاریت ندارم
همین طور که به سمتم قدم برمیداشت گفت
ببین ما خواهر برادریم
باید هوای هم رو داشته باشیم نه اینکه با هم دیگه دعوا کنیم بیا دیگه با هم دعوا نکنیم
دیگه همیشه مراقب هم باشیم
نمیذارم دیگه کسی ناراحتت کنه ...
...
داشتم از حرف هاش بغض میکردم
فکر نمیکردم داداشم اینقدر مهربون باشه
بالاخره منم میتونستم یه حامی داشته باشم
یعنی دیگه جلوی جمع من رو مسخره نمیکنه ؟
یعنی دیگه با پسرای فامیل به من نمیخنده ؟
یعنی منم دیگه تو بازی هاشون راه میده ؟
همنطور که داشتم به حرفاش گوش میدادم و دلم گرم میشد
دیدم رسیده به من و جلوم وایستاده
دستش رو اورد بالا و من با خیال اینکه میخواد موهام رو نوازش کنه
چشمام رو بستم و منتظر نوازش گرمش بودم که ...
.
صدای بلندی شنیدم و احساس سوزش شدید پشت گردنم
بغضم نشکست
هیچ حسی نداشتم
گریه هم نمیکردم
فقط تو شک بودم و به اون که داشت میدوید و همزمان با دستش من رو نشون میداد و میخندید نگاه میکردم
حتی ناراحت هم نبودم
فقط میدونم یک چیزی درونم فرو ریخت و با نگاهم اون رو که به اتاقش میرفت دنبال میکردم مدت زیادی همونجا وایستادم و به در اتاقش نگاه میکردم
فقط یک چیز تو ذهنم میچرخید
چرا؟
حتی شاید با این نوشته بخندید و فکر کنید این فقط یک شوخی بود ولی زمانی که این خاطرات رو تجربه میکردم هر لحظه چیزی در من فرو میریخت و تمام وجودم از ترس و خشم لبریز میشد.
با ارتباطات و مکالمات مجازی با برخی افراد متوجه میشدم گاها کسانی هستند که خاطرات مشترک و مشابهی با بنده دارند پس اگر خاطره ای از این خاطرات من شما رو یاد کسی انداخت
سوء ظن نسبت به اون فرد پیدا نکنید
